Section 10

Γνώριζε πρῶτον τῶν ἁλιέων τὴν εὐτέλειαν καὶ τότε θαύμαζε τῶν ἀποστόλων τὴν μεγαλοπρέπειαν. Ἐγείρει αὐτῆς ἡ θάλαττα τὰ κύματα. Ἐκινδύνευον καὶ ἐχειμάζοντο. Καὶ παρῆν ὁ ἐπιτιμῶν τῇ θαλάσσῃ καὶ οὐκ ἐπετίμα. ᾜδει γὰρ αὐτὴν ὡς καλὴν παιδαγωγὸν τοὺς μαθητὰς γυμνάζουσα ἐν κινδύνῳ. Καταστάντες οὖν ἔβλεπον ὡς ἄνθρωπον καθεύδοντα καὶ παρακαλοῦσιν ὡς ἄνθρωπον λέγοντες· Ἐπιστάτα, ἀνάστα, σῶσον, ἀπολλύμεθα. Ἐπιστάτην καλεῖς; Διὰ τοῦτο ἡ θάλασσα ἀγανακτεῖ· διὰ τοῦτο κατὰ σοῦ στασιάζει, ἐπειδὴ τὸν δεσπότην ἀκμὴν οὐ γνωρίζεις, ἀλλ’ ἐπιστάτην καλεῖς, λέγων· Ἐπιστάτα. Ἢ τοίνυν σύστειλον τὴν φωνήν, ἢ οὐ συστέλλω τὰ κύματα. Ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα. Διεγείρεται μὲν ὁ κληθεὶς ἐπιστάτης, ἀναδειχθεὶς ὡς δεσπότης. Καὶ τὶ πρὸς αὐτούς; Τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; Βλέπε πῶς πανταχοῦ ἐπιτιμᾷ τῷ μὴ γνωρίζοντι τὴν ἀξίαν. Διὰ τὶ ἐπιστάτην καλεῖς; Εἶδόν σε, φησί, καθεύδοντα καὶ ὡς ἀνθρώπῳ προσῆλθον. Εἶτα ἐπειδὴ εἶδες καθεύδοντα ἠγνόησας τὴν ἄυπνον ἀξίαν. Οὐκ ἐδύνω εἰπεῖν ὡς ὁ Δαυίδ· Ἐξεγέρθητι, ἵνα τί ὑπνοῖς κύριε; . Διὰ τί κύριον οὐκ ἐκάλεσας, ἀλλ’ ἐπιστάτην ὡς κοινὸν διδάσκαλον; Εἰ ἐπιστάτην καλεῖς, βοήθειαν ζητεῖς. Ποῖος ἐπιστάτης δύναται κοιμίσαι κύματα; Ποῖος ἐπιστάτης δύναται ἐπιτιμῆσαι χειμῶνι θαλάσσης; Εἰ ἐπιστάτην νομίζεις, ἔασον καθεύδειν τὸν ἐπιστάτην. Εἰ δὲ θεὸν καλεῖς, γνώριζε τὴν ἀξίαν καὶ δέχου τὴν βοήθειαν.