Ancient Greek · ~7 min
Episode 11, lines 11.1288-11.1330
Sophocles, Ἠλέκτρα 11.1288-1330
Not analysed yet
τὰ μὲν περισσεύοντα τῶν λόγων ἄφες,
καὶ μήτε μήτηρ ὡς κακὴ δίδασκέ με,
μήθʼ ὡς πατρῴαν κτῆσιν Αἴγισθος δόμων
ἀντλεῖ, τὰ δʼ ἐκχεῖ, τὰ δὲ διασπείρει μάτην·
χρόνου γὰρ ἄν σοι καιρὸν ἐξείργοι λόγος.
ἃ δʼ ἁρμόσει μοι τῷ παρόντι νῦν χρόνῳ
σήμαινʼ, ὅπου φανέντες ἢ κεκρυμμένοι
γελῶντας ἐχθροὺς παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ.
οὕτω δʼ ὅπως μήτηρ σε μὴ ʼπιγνώσεται
φαιδρῷ προσώπῳ νῷν ἐπελθόντοιν δόμους·
ἀλλʼ ὡς ἐπʼ ἄτῃ τῇ μάτην λελεγμένῃ
στέναζʼ· ὅταν γὰρ εὐτυχήσωμεν, τότε
χαίρειν παρέσται καὶ γελᾶν ἐλευθέρως.
ἀλλʼ ὦ κασίγνηθʼ, ὧδʼ ὅπως καὶ σοὶ φίλον
καὶ τοὐμὸν ἔσται τῇδʼ· ἐπεὶ τὰς ἡδονὰς
πρὸς σοῦ λαβοῦσα κοὐκ ἐμὰς ἐκτησάμην,
κοὐδʼ ἄν σε λυπήσασα δεξαίμην βραχὺ
αὐτὴ μέγʼ εὑρεῖν κέρδος· οὐ γὰρ ἂν καλῶς
ὑπηρετοίην τῷ παρόντι δαίμονι.
ἀλλʼ οἶσθα μὲν τἀνθένδε, πῶς γὰρ οὔ; κλύων
ὁθούνεκʼ Αἴγισθος μὲν οὐ κατὰ στέγας,
μήτηρ δʼ ἐν οἴκοις· ἣν σὺ μὴ δείσῃς ποθʼ ὡς
γέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα.
μῖσός τε γὰρ παλαιὸν ἐντέτηκέ μοι,
κἀπεί σʼ ἐσεῖδον, οὔ ποτʼ ἐκλήξω χαρᾷ
δακρυρροοῦσα· πῶς γὰρ ἂν λήξαιμʼ ἐγώ,
ἥτις μιᾷ σε τῇδʼ ὁδῷ θανόντα τε
καὶ ζῶντʼ ἐσεῖδον; εἴργασαι δέ μʼ ἄσκοπα·
ὥστʼ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο, μηκέτʼ ἂν
τέρας νομίζειν αὐτό, πιστεύειν δʼ ὁρᾶν.
ὅτʼ οὖν τοιαύτην ἡμὶν ἐξήκεις ὁδόν,
ἄρχʼ αὐτὸς ὥς σοι θυμός· ὡς ἐγὼ μόνη
οὐκ ἂν δυοῖν ἥμαρτον· ἢ γὰρ ἂν καλῶς
ἔσωσʼ ἐμαυτὴν ἢ καλῶς ἀπωλόμην.
σιγᾶν ἐπῄνεσʼ ὡς ἐπʼ ἐξόδῳ κλύω τῶν ἔνδοθεν χωροῦντος.
εἴσιτʼ, ὦ ξένοι,
ἄλλως τε καὶ φέροντες οἷʼ ἂν οὔτε τις
δόμων ἀπώσαιτʼ οὔτʼ ἂν ἡσθείη λαβών.
ὦ πλεῖστα μῶροι καὶ φρενῶν τητώμενοι,
πότερα παρʼ οὐδὲν τοῦ βίου κήδεσθʼ ἔτι
ἢ νοῦς ἔνεστιν οὔτις ὑμὶν ἐγγενής,
ὅτʼ οὐ παρʼ αὐτοῖς, ἀλλʼ ἐν αὐτοῖσιν κακοῖς
τοῖσιν μεγίστοις ὄντες οὐ γιγνώσκετε;