Ancient Greek · ~7 min
Episode 3, lines 3.298-3.340
Sophocles, Ἠλέκτρα 3.298-340
Not analysed yet
ἀλλʼ ἴσθι τοι τίσουσά γʼ ἀξίαν δίκην.
τοιαῦθʼ ὑλακτεῖ, σὺν δʼ ἐποτρύνει πέλας
ὁ κλεινὸς αὐτῇ ταὐτὰ νυμφίος παρών,
ὁ πάντʼ ἄναλκις οὗτος, ἡ πᾶσα βλάβη,
ὁ σὺν γυναιξὶ τὰς μάχας ποιούμενος.
ἐγὼ δʼ Ὀρέστην τῶνδε προσμένουσʼ ἀεὶ
παυστῆρʼ ἐφήξειν ἡ τάλαινʼ ἀπόλλυμαι.
μέλλων γὰρ ἀεὶ δρᾶν τι τὰς οὔσας τέ μου
καὶ τὰς ἀπούσας ἐλπίδας διέφθορεν.
ἐν οὖν τοιούτοις οὔτε σωφρονεῖν, φίλαι,
οὔτʼ εὐσεβεῖν πάρεστιν· ἀλλʼ ἔν τοι κακοῖς
πολλή ʼστʼ ἀνάγκη κἀπιτηδεύειν κακά.
φέρʼ εἰπέ, πότερον ὄντος Αἰγίσθου πέλας
λέγεις τάδʼ ἡμῖν ἢ βεβῶτος ἐκ δόμων;
ἦ κάρτα· μὴ δόκει μʼ ἄν, εἴπερ ἦν πέλας,
θυραῖον οἰχνεῖν· νῦν δʼ ἀγροῖσι τυγχάνει.
ἦ κἂν ἐγὼ θαρσοῦσα μᾶλλον ἐς λόγους
τοὺς σοὺς ἱκοίμην, εἴπερ ὧδε ταῦτʼ ἔχει;
ὡς νῦν ἀπόντος ἱστόρει· τί σοι φίλον;
καὶ δή σʼ ἐρωτῶ· τοῦ κασιγνήτου τί φής,
ἥξοντος ἢ μέλλοντος; εἰδέναι θέλω.
φησίν γε· φάσκων δʼ οὐδὲν ὧν λέγει ποεῖ.
φιλεῖ γὰρ ὀκνεῖν πρᾶγμʼ ἀνὴρ πράσσων μέγα.
καὶ μὴν ἔγωγʼ ἔσωσʼ ἐκεῖνον οὐκ ὄκνῳ.
θάρσει· πέφυκεν ἐσθλός, ὥστʼ ἀρκεῖν φίλοις.
πέποιθʼ, ἐπεί τἂν οὐ μακρὰν ἔζων ἐγώ.
μὴ νῦν ἔτʼ εἴπῃς μηδέν· ὡς δόμων ὁρῶ
τὴν σὴν ὅμαιμον ἐκ πατρὸς ταὐτοῦ φύσιν,
Χρυσόθεμιν, ἔκ τε μητρός, ἐντάφια χεροῖν
φέρουσαν, οἷα τοῖς κάτω νομίζεται.
τίνʼ αὖ σὺ τήνδε πρὸς θυρῶνος ἐξόδοις
ἐλθοῦσα φωνεῖς, ὦ κασιγνήτη, φάτιν,
κοὐδʼ ἐν χρόνῳ μακρῷ διδαχθῆναι θέλεις
θυμῷ ματαίῳ μὴ χαρίζεσθαι κενά;
καίτοι τοσοῦτόν γʼ οἶδα κἀμαυτήν, ὅτι
ἀλγῶ ʼπὶ τοῖς παροῦσιν· ὥστʼ ἄν, εἰ σθένος
λάβοιμι, δηλώσαιμʼ ἂν οἷʼ αὐτοῖς φρονῶ.
νῦν δʼ ἐν κακοῖς μοι πλεῖν ὑφειμένῃ δοκεῖ,
καὶ μὴ δοκεῖν μὲν δρᾶν τι, πημαίνειν δὲ μή·
τοιαῦτα δʼ ἄλλα καὶ σὲ βούλομαι ποεῖν.
καίτοι τὸ μὲν δίκαιον οὐχ ᾗ ʼγὼ λέγω,
ἀλλʼ ᾗ σὺ κρίνεις· εἰ δʼ ἐλευθέραν με δεῖ
ζῆν, τῶν κρατούντων ἐστὶ πάντʼ ἀκουστέα.