Ancient Greek · ~6 min
Episode 5, lines 5.788-5.822
Sophocles, Ἠλέκτρα 5.788-822
Not analysed yet
οἴμοι τάλαινα· νῦν γὰρ οἰμῶξαι πάρα,
Ὀρέστα, τὴν σὴν ξυμφοράν, ὅθʼ ὧδʼ ἔχων
πρὸς τῆσδʼ ὑβρίζει μητρός. ἆρʼ ἔχει καλῶς;
οὔτοι σύ· κεῖνος δʼ ὡς ἔχει καλῶς ἔχει.
ἄκουε, Νέμεσι τοῦ θανόντος ἀρτίως.
ἤκουσεν ὧν δεῖ κἀπεκύρωσεν καλῶς.
ὕβριζε· νῦν γὰρ εὐτυχοῦσα τυγχάνεις.
οὔκουν Ὀρέστης καὶ σὺ παύσετον τάδε.
πεπαύμεθʼ ἡμεῖς, οὐχ ὅπως σὲ παύσομεν.
πολλῶν ἂν ἥκοις, ὦ ξένʼ, ἄξιος τυχεῖν,
εἰ τήνδʼ ἔπαυσας τῆς πολυγλώσσου βοῆς.
οὐκοῦν ἀποστείχοιμʼ ἄν, εἰ τάδʼ εὖ κυρεῖ.
ἥκιστʼ· ἐπείπερ οὔτʼ ἐμοῦ κατάξιʼ ἂν
πράξειας οὔτε τοῦ πορεύσαντος ξένου.
ἀλλʼ εἴσιθʼ εἴσω· τήνδε δʼ ἔκτοθεν βοᾶν
ἔα τά θʼ αὑτῆς καὶ τὰ τῶν φίλων κακά.
ἆρʼ ὑμὶν ὡς ἀλγοῦσα κὠδυνωμένη
δεινῶς δακρῦσαι κἀπικωκῦσαι δοκεῖ
τὸν υἱὸν ἡ δύστηνος ὧδʼ ὀλωλότα;
ἀλλʼ ἐγγελῶσα φροῦδος· ὦ τάλαινʼ ἐγώ.
Ὀρέστα φίλταθʼ, ὥς μʼ ἀπώλεσας θανών.
ἀποσπάσας γὰρ τῆς ἐμῆς οἴχει φρενὸς
αἵ μοι μόναι παρῆσαν ἐλπίδων ἔτι,
σὲ πατρὸς ἥξειν ζῶντα τιμωρόν ποτε
κἀμοῦ ταλαίνης. νῦν δὲ ποῖ με χρὴ μολεῖν;
μόνη γάρ εἰμι, σοῦ τʼ ἀπεστερημένη
καὶ πατρός. ἤδη δεῖ με δουλεύειν πάλιν
ἐν τοῖσιν ἐχθίστοισιν ἀνθρώπων ἐμοὶ
φονεῦσι πατρός. ἆρά μοι καλῶς ἔχει;
ἀλλʼ οὔ τι μὴν ἔγωγε τοῦ λοιποῦ χρόνου
ξύνοικος, εἴσειμʼ, ἀλλὰ τῇδε πρὸς πύλῃ
παρεῖσʼ ἐμαυτὴν ἄφιλος αὐανῶ βίον.
πρὸς ταῦτα καινέτω τις, εἰ βαρύνεται,
τῶν ἔνδον ὄντων· ὡς χάρις μέν, ἢν κτάνῃ,
λύπη δʼ, ἐὰν ζῶ· τοῦ βίου δʼ οὐδεὶς πόθος.