Ancient Greek · ~7 min
Episode 9, lines 9.1143-9.1185
Sophocles, Ἠλέκτρα 9.1143-1185
Not analysed yet
οἴμοι τάλαινα τῆς ἐμῆς πάλαι τροφῆς
ἀνωφελήτου, τὴν ἐγὼ θάμʼ ἀμφὶ σοὶ
πόνῳ γλυκεῖ παρέσχον· οὔτε γάρ ποτε
μητρὸς σύ γʼ ἦσθα μᾶλλον ἢ κἀμοῦ φίλος,
οὔθʼ οἱ κατʼ οἶκον ἦσαν, ἀλλʼ ἐγὼ τροφός,
ἐγὼ δʼ ἀδελφὴ σοὶ προσηυδώμην ἀεί.
νῦν δʼ ἐκλέλοιπε ταῦτʼ ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ
θανόντι σὺν σοί· πάντα γὰρ συναρπάσας
θύελλʼ ὅπως βέβηκας. οἴχεται πατήρ·
τέθνηκʼ ἐγὼ σοί· φροῦδος αὐτὸς εἶ θανών·
γελῶσι δʼ ἐχθροί· μαίνεται δʼ ὑφʼ ἡδονῆς
μήτηρ ἀμήτωρ, ἧς ἐμοὶ σὺ πολλάκις
φήμας λάθρᾳ προύπεμπες ὡς φανούμενος
τιμωρὸς αὐτός. ἀλλὰ ταῦθʼ ὁ δυστυχὴς
δαίμων ὁ σός τε κἀμὸς ἐξαφείλετο,
ὅς σʼ ὧδέ μοι προύπεμψεν ἀντὶ φιλτάτης
μορφῆς σποδόν τε καὶ σκιὰν ἀνωφελῆ.
οἴμοι μοι.
ὦ δέμας οἰκτρόν. φεῦ φεῦ.
ὦ δεινοτάτας, οἴμοι μοι,
πεμφθεὶς κελεύθους, φίλταθʼ, ὥς μʼ ἀπώλεσας·
ἀπώλεσας δῆτʼ, ὦ κασίγνητον κάρα.
τοιγὰρ σὺ δέξαι μʼ ἐς τὸ σὸν τόδε στέγος,
τὴν μηδὲν εἰς τὸ μηδέν, ὡς σὺν σοὶ κάτω
ναίω τὸ λοιπόν· καὶ γὰρ ἡνίκʼ ἦσθʼ ἄνω,
ξὺν σοὶ μετεῖχον τῶν ἴσων, καὶ νῦν ποθῶ
τοῦ σοῦ θανοῦσα μὴ ἀπολείπεσθαι τάφου.
τοὺς γὰρ θανόντας οὐχ ὁρῶ λυπουμένους.
θνητοῦ πέφυκας πατρός, Ἠλέκτρα, φρόνει,
θνητὸς δʼ Ὀρέστης. ὥστε μὴ λίαν στένε.
πᾶσιν γὰρ ἡμῖν τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν.
φεῦ φεῦ. τί λέξω; ποῖ λόγων ἀμηχανῶν
ἔλθω; κρατεῖν γὰρ οὐκέτι γλώσσης σθένω.
τί δʼ ἔσχες ἄλγος; πρὸς τί τοῦτʼ εἰπὼν κυρεῖς;
ἦ σὸν τὸ κλεινὸν εἶδος Ἠλέκτρας τόδε;
τόδʼ ἔστʼ ἐκεῖνο, καὶ μάλʼ ἀθλίως ἔχον.
οἴμοι ταλαίνης ἆρα τῆσδε συμφορᾶς.
οὐ δή ποτʼ, ὦ ξένʼ, ἀμφʼ ἐμοὶ στένεις τάδε;
ὦ σῶμʼ ἀτίμως κἀθέως ἐφθαρμένον.
οὔτοι ποτʼ ἄλλην ἢ ʼμὲ δυσφημεῖς, ξένε.
φεῦ τῆς ἀνύμφου δυσμόρου τε σῆς τροφῆς,
τί δή ποτʼ, ὦ ξένʼ, ὧδʼ ἐπισκοπῶν στένεις;
ὡς οὐκ ἄρʼ ᾔδη τῶν ἐμῶν οὐδὲν κακῶν.