Ancient Greek · ~7 min
Episode 11, lines 11.1383-11.1426
Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 11.1383-1426
Not analysed yet
σὺ δʼ ἔρρʼ ἀπόπτυστός τε κἀπάτωρ ἐμοῦ,
κακῶν κάκιστε, τάσδε συλλαβὼν ἀράς,
ἅς σοι καλοῦμαι, μήτε γῆς ἐμφυλίου
δόρει κρατῆσαι μήτε νοστῆσαί ποτε
τὸ κοῖλον Ἄργος, ἀλλὰ συγγενεῖ χερὶ
θανεῖν κτανεῖν θʼ ὑφʼ οὗπερ ἐξελήλασαι.
τοιαῦτʼ ἀρῶμαι καὶ καλῶ τὸ Ταρτάρου
στυγνὸν πατρῷον ἔρεβος, ὥς σʼ ἀποικίσῃ,
καλῶ δὲ τάσδε δαίμονας, καλῶ δʼ Ἄρη
τὸν σφῷν τὸ δεινὸν μῖσος ἐμβεβληκότα.
καὶ ταῦτʼ ἀκούσας στεῖχε, κἀξάγγελλʼ ἰὼν
καὶ πᾶσι Καδμείοισι τοῖς σαυτοῦ θʼ ἅμα
πιστοῖσι συμμάχοισιν, οὕνεκʼ Οἰδίπους
τοιαῦτʼ ἔνειμε παισὶ τοῖς αὑτοῦ γέρα.
Πολύνεικες, οὔτε ταῖς παρελθούσαις ὁδοῖς
ξυνήδομαί σοι, νῦν τʼ ἴθʼ ὡς τάχος πάλιν.
οἴμοι κελεύθου τῆς τʼ ἐμῆς δυσπραξίας,
οἴμοι δʼ ἑταίρων· οἷον ἆρʼ ὁδοῦ τέλος
Ἄργους ἀφωρμήθημεν, ὦ τάλας ἐγώ,
τοιοῦτον οἷον οὐδὲ φωνῆσαί τινι
ἔξεσθʼ ἑταίρων, οὐδʼ ἀποστρέψαι πάλιν,
ἀλλʼ ὄντʼ ἄναυδον τῇδε συγκῦρσαι τύχῃ.
ὦ τοῦδʼ ὅμαιμοι παῖδες, ἀλλʼ ὑμεῖς, ἐπεὶ
τὰ σκληρὰ πατρὸς κλύετε ταῦτʼ ἀρωμένου,
μή τοί με πρὸς θεῶν σφώ γʼ, ἐὰν αἱ τοῦδʼ ἀραὶ
πατρὸς τελῶνται καί τις ὑμῖν ἐς δόμους
νόστος γένηται, μή μʼ ἀτιμάσητέ γε,
ἀλλʼ ἐν τάφοισι θέσθε κἀν κτερίσμασιν.
καὶ σφῷν ὁ νῦν ἔπαινος, ὃν κομίζετον
τοῦδʼ, ἀνδρὸς οἷς πονεῖτον, οὐκ ἐλάσσονα
ἔτʼ ἄλλον οἴσει τῆς ἐμῆς ὑπουργίας.
Πολύνεικες, ἱκετεύω σε πεισθῆναί τί μοι.
ὦ φιλτάτη, τὸ ποῖον, Ἀντιγόνη; λέγε.
στρέψαι στράτευμʼ ἐς Ἄργος ὡς τάχιστά γε,
καὶ μὴ σέ τʼ αὐτὸν καὶ πόλιν διεργάσῃ.
ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε· πῶς γὰρ αὖθις ἂν πάλιν
στράτευμʼ ἄγοιμι ταὐτόν. εἰσάπαξ τρέσας;
τί δʼ αὖθις, ὦ παῖ, δεῖ σε θυμοῦσθαι; τί σοι
πάτραν κατασκάψαντι κέρδος ἔρχεται;
αἰσχρὸν τὸ φεύγειν καὶ τὸ πρεσβεύοντʼ ἐμὲ
οὕτω γελᾶσθαι τοῦ κασιγνήτου πάρα.
ὁρᾷς τὰ τοῦδʼ οὖν ὡς ἐς ὀρθὸν ἐκφέρει
μαντεύμαθʼ, ὃς σφῷν θάνατον ἐξ ἀμφοῖν θροεῖ;
χρῄζει γάρ· ἡμῖν δʼ οὐχὶ συγχωρητέα.