Ancient Greek · ~4 min
Episode 11, lines 11.1427-11.1446
Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 11.1427-1446
Not analysed yet
οἴμοι τάλαινα· τίς δὲ τολμήσει κλύων
τὰ τοῦδʼ ἕπεσθαι τἀνδρός, οἷʼ ἐθέσπισεν;
οὐκ ἀγγελοῦμεν φλαῦρʼ· ἐπεὶ στρατηλάτου
χρηστοῦ τὰ κρείσσω μηδὲ τἀνδεᾶ λέγειν.
οὕτως ἄρʼ, ὦ παῖ, ταῦτά σοι δεδογμένα;
καὶ μή μʼ ἐπίσχῃς γʼ· ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν ἥδʼ ὁδὸς
ἔσται μέλουσα δύσποτμός τε καὶ κακὴ
πρὸς τοῦδε πατρὸς τῶν τε τοῦδʼ ἐρινύων·
σφῷν δʼ εὖ διδοίη Ζεύς, τάδʼ εἰ θανόντι μοι
τελεῖτʼ, ἐπεὶ οὔ μοι ζῶντί γʼ αὖθις ἕξετον.
μέθεσθε δʼ ἤδη χαίρετόν τʼ· οὐ γάρ μʼ ἔτι
βλέποντʼ ἐσόψεσθʼ αὖθις.
ὦ τάλαινʼ ἐγώ.
μή τοί μʼ ὀδύρου.
καὶ τίς ἄν σʼ ὁρμώμενον
εἰς προὖπτον Ἅιδην οὐ καταστένοι, κάσι;
εἰ χρή, θανοῦμαι.
μὴ σύ γʼ, ἀλλʼ ἐμοὶ πιθοῦ.
μὴ πεῖθʼ ἃ μὴ δεῖ.
δυστάλαινά τἄρʼ ἐγώ, εἴ σου στερηθῶ.
ταῦτα δʼ ἐν τῷ δαίμονι
καὶ τῇδε φῦναι χἀτέρᾳ. σφὼ δʼ οὖν ἐγὼ
θεοῖς ἀρῶμαι μή ποτʼ ἀντῆσαι κακῶν·
ἀνάξιαι γὰρ πᾶσίν ἐστε δυστυχεῖν.