Ancient Greek · ~9 min

Episode 13

Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 13

Not analysed yet

τίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος, 
σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;
μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρία 
χάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦ 
τοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.
ἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶν 
τύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.
τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;
ῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσα 
θέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.
τῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;
αὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι, 
ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.
πῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;
αἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τε 
στράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.
πείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶ 
κοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.
ἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοι 
γήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι, 
ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.
τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί, 
μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·
ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε 
δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.
ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ, 
αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·
ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ 
οὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.
ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος 
τοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳ 
σήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω.
χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλιν 
σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις, 
κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν.
θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταν 
τὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ·
ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν.
τὰ μὲν τοιαῦτʼ οὖν εἰδότʼ ἐκδιδάσκομεν.
χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν, 
στείχωμεν ἤδη μηδʼ ἔτʼ ἐντρεπώμεθα.
ὦ παῖδες, ὧδʼ ἕπεσθʼ· ἐγὼ γὰρ ἡγεμὼν 
σφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί.
χωρεῖτε καὶ μὴ ψαύετʼ, ἀλλʼ ἐᾶτέ με 
αὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵνα 
μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.
τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγει 
Ἑρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.
ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν, 
νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.
ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίον 
κρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων, 
αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶ 
εὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳ 
μέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.

Ancient Greek · ~9 min

Episode 13

Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 13

Not analysed yet

τίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος, 
σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;
μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρία 
χάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦ 
τοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.
ἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶν 
τύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.
τί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;
ῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσα 
θέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.
τῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;
αὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι, 
ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.
πῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;
αἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τε 
στράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.
πείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶ 
κοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.
ἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοι 
γήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι, 
ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.
τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί, 
μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·
ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδε 
δορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.
ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ, 
αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·
ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳ 
οὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.
ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος 
τοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳ 
σήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω.
χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλιν 
σπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις, 
κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν.
θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταν 
τὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ·
ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν.
τὰ μὲν τοιαῦτʼ οὖν εἰδότʼ ἐκδιδάσκομεν.
χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν, 
στείχωμεν ἤδη μηδʼ ἔτʼ ἐντρεπώμεθα.
ὦ παῖδες, ὧδʼ ἕπεσθʼ· ἐγὼ γὰρ ἡγεμὼν 
σφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί.
χωρεῖτε καὶ μὴ ψαύετʼ, ἀλλʼ ἐᾶτέ με 
αὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵνα 
μοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.
τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγει 
Ἑρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.
ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν, 
νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.
ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίον 
κρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων, 
αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶ 
εὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳ 
μέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.