Ancient Greek · ~3 min
Choral 16
Sophocles, Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ 16.1-2
Not analysed yet
πόθος τοὶ καὶ κακῶν ἄρʼ ἦν τις.
καὶ γὰρ ὃ μηδαμὰ δὴ φίλον ἦν φίλον,
ὁπότε γε καὶ τὸν ἐν χεροῖν κατεῖχον.
ὦ πάτερ, ὦ φίλος,
ὦ τὸν ἀεὶ κατὰ γᾶς σκότον εἱμένος·
οὐδέ γʼ ἔνερθʼ ἀφίλητος ἐμοί ποτε
καὶ τᾷδε μὴ κυρήσῃς.
ἔπραξεν;
ἔπραξεν οἷον ἤθελεν.
τὸ ποῖον;
ἇς ἔχρῃζε γᾶς ἐπὶ ξένας
ἔθανε· κοίταν δʼ ἔχει
νέρθεν εὐσκίαστον αἰέν,
οὐδὲ πένθος ἔλιπʼ ἄκλαυτον.
ἀνὰ γὰρ ὄμμα σε τόδʼ, ὦ πάτερ, ἐμὸν
στένει δακρῦον, οὐδʼ ἔχω
πῶς με χρὴ τὸ σὸν τάλαιναν
ἀφανίσαι τοσόνδʼ ἄχος.
ὤμοι, γᾶς ἐπὶ ξένας θανεῖν ἔχρῃζες ἀλλʼ
ἔρημος ἔθανες ὧδέ μοι.
ὦ τάλαινα, τίς ἄρα με πότμος αὖθις ὧδʼ
ἐπαμμένει σέ τʼ, ὦ φίλα, τὰς πατρὸς ὧδʼ ἐρήμας;
ἀλλʼ ἐπεὶ ὀλβίως γʼ ἔλυσεν
τὸ τέλος, ὦ φίλαι, βίου,
λήγετε τοῦδʼ ἄχους· κακῶν γὰρ δυσάλωτος οὐδείς.