Ancient Greek · ~7 min
Episode 11, lines 11.1110-11.1150
Sophocles, Οἰδίπους Τύραννος 11.1110-1150
Not analysed yet
εἰ χρή τι κἀμὲ μὴ συναλλάξαντά πω,
πρέσβεις, σταθμᾶσθαι, τὸν βοτῆρʼ ὁρᾶν δοκῶ,
ὅνπερ πάλαι ζητοῦμεν· ἔν τε γὰρ μακρῷ
γήρᾳ ξυνᾴδει τῷδε τἀνδρὶ σύμμετρος,
ἄλλως τε τοὺς ἄγοντας ὥσπερ οἰκέτας
ἔγνωκʼ ἐμαυτοῦ· τῇ δʼ ἐπιστήμῃ σύ μου
προύχοις τάχʼ ἄν που, τὸν βοτῆρʼ ἰδὼν πάρος.
ἔγνωκα γάρ, σάφʼ ἴσθι· Λαΐου γὰρ ἦν
εἴπερ τις ἄλλος πιστὸς ὡς νομεὺς ἀνήρ.
σὲ πρῶτʼ ἐρωτῶ, τὸν Κορίνθιον ξένον, ἦ τόνδε φράζεις;
τοῦτον, ὅνπερ εἰσορᾷς.
οὗτος σύ, πρέσβυ, δεῦρό μοι φώνει βλέπων
ὅσʼ ἄν σʼ ἐρωτῶ. Λαΐου ποτʼ ἦσθα σύ;
ἦ δοῦλος οὐκ ὠνητός, ἀλλʼ οἴκοι τραφείς.
ἔργον μεριμνῶν ποῖον ἢ βίον τινά;
ποίμναις τὰ πλεῖστα τοῦ βίου συνειπόμην.
χώροις μάλιστα πρὸς τίσι ξύναυλος ὤν;
ἦν μὲν Κιθαιρών, ἦν δὲ πρόσχωρος τόπος.
τὸν ἄνδρα τόνδʼ οὖν οἶσθα τῇδέ που μαθών;
τί χρῆμα δρῶντα; ποῖον ἄνδρα καὶ λέγεις;
τόνδʼ ὃς πάρεστιν· ἢ ξυναλλάξας τί πω;
οὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν ἐν τάχει μνήμης ἄπο.
κοὐδέν γε θαῦμα, δέσποτʼ· ἀλλʼ ἐγὼ σαφῶς
ἀγνῶτʼ ἀναμνήσω νιν. εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι
κάτοιδεν, ἦμος τῷ Κιθαιρῶνος τόπῳ,
ὁ μὲν διπλοῖσι ποιμνίοις, ἐγὼ δʼ ἑνί,
ἐπλησίαζον τῷδε τἀνδρὶ τρεῖς ὅλους
ἐξ ἦρος εἰς ἀρκτοῦρον ἑκμήνους χρόνους·
χειμῶνα δʼ ἤδη τἀμά τʼ εἰς ἔπαυλʼ ἐγὼ
ἤλαυνον οὗτός τʼ εἰς τὰ Λαΐου σταθμά.
λέγω τι τούτων ἢ οὐ λέγω πεπραγμένον;
λέγεις ἀληθῆ, καίπερ ἐκ μακροῦ χρόνου.
φέρʼ εἰπὲ νῦν, τότʼ οἶσθα παῖδά μοί τινα
δούς, ὡς ἐμαυτῷ θρέμμα θρεψαίμην ἐγώ;
τί δʼ ἔστι; πρὸς τί τοῦτο τοὔπος ἱστορεῖς;
ὅδʼ ἐστίν, ὦ τᾶν, κεῖνος ὃς τότʼ ἦν νέος.
οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐ σιωπήσας ἔσει;
ἆ, μὴ κόλαζε, πρέσβυ, τόνδʼ, ἐπεὶ τὰ σὰ
δεῖται κολαστοῦ μᾶλλον ἢ τὰ τοῦδʼ ἔπη.
τί δʼ, ὦ φέριστε δεσποτῶν, ἁμαρτάνω;
οὐκ ἐννέπων τὸν παῖδʼ ὃν οὗτος ἱστορεῖ.