Ancient Greek · ~2 min
Choral 14
Sophocles, Οἰδίπους Τύραννος 14.2
Not analysed yet
Ἀπόλλων τάδʼ ἦν, Ἀπόλλων, φίλοι,
ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδʼ ἐμὰ πάθεα.
ἔπαισε δʼ αὐτόχειρ νιν οὔτις, ἀλλʼ ἐγὼ τλάμων.
τί γὰρ ἔδει μʼ ὁρᾶν,
ὅτῳ γʼ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ;
ἦν τᾷδʼ ὅπωσπερ καὶ σύ φῄς.
τί δῆτʼ ἐμοὶ βλεπτὸν ἢ
στερκτὸν ἢ προσήγορον
ἔτʼ ἔστʼ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι;
ἀπάγετʼ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,
ἀπάγετʼ, ὦ φίλοι, τὸν μέγʼ ὀλέθριον
τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖς
ἐχθρότατον βροτῶν.
δείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,
ὡς σʼ ἠθέλησα μηδέ γʼ ἂν γνῶναί ποτε.