Ancient Greek · ~2 min
Choral 6, lines 6.1-6.2
Sophocles, Οἰδίπους Τύραννος 6.1-2-2
Not analysed yet
γύναι, τί μέλλεις κομίζειν δόμων τόνδʼ ἔσω;
μαθοῦσά γʼ ἥτις ἡ τύχη.
δόκησις ἀγνὼς λόγων ἦλθε, δάπτει δὲ καὶ τὸ μὴ ʼνʼδικον.
ἀμφοῖν ἀπʼ αὐτοῖν;
ναίχι.
καὶ τίς ἦν λόγος;
ἅλις ἔμοιγʼ, ἅλις, γᾶς προπονουμένας,
φαίνεται ἔνθʼ ἔληξεν αὐτοῦ μένειν.
ὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ἀγαθὸς ὢν γνώμην ἀνήρ,
τοὐμὸν παριεὶς καὶ καταμβλύνων κέαρ;
ὦναξ, εἶπον μὲν οὐχ ἅπαξ μόνον,
ἴσθι δὲ παραφρόνιμον, ἄπορον ἐπὶ φρόνιμα
πεφάνθαι μʼ ἄν, εἴ σʼ ἐνοσφιζόμαν,
ὅς τʼ ἐμὰν γᾶν φίλαν ἐν πόνοις
ἀλύουσαν κατʼ ὀρθὸν οὔρισας,
τανῦν τʼ εὔπομπος, ἂν γένοιο.
πρὸς θεῶν δίδαξον κἄμʼ, ἄναξ, ὅτου ποτὲ
μῆνιν τοσήνδε πράγματος στήσας ἔχεις.