Ancient Greek
Episode 1, lines 1.93-1.134
Sophocles, Φιλοκτήτης 1.93-134
Not analysed yet
πεμφθείς γε μέντοι σοὶ ξυνεργάτης ὀκνῶ
προδότης καλεῖσθαι· βούλομαι δʼ, ἄναξ, καλῶς
δρῶν ἐξαμαρτεῖν μᾶλλον ἢ νικᾶν κακῶς.
ἐσθλοῦ πατρὸς παῖ, καὐτὸς ὢν νέος ποτὲ
γλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δʼ εἶχον ἐργάτιν·
νῦν δʼ εἰς ἔλεγχον ἐξιὼν ὁρῶ βροτοῖς
τὴν γλῶσσαν, οὐχὶ τἄργα, πάνθʼ ἡγουμένην.
τί μʼ οὖν ἄνωγας ἄλλο πλὴν ψευδῆ λέγειν;
λέγω σʼ ἐγὼ δόλῳ Φιλοκτήτην λαβεῖν.
τί δʼ ἐν δόλῳ δεῖ μᾶλλον ἢ πείσαντʼ ἄγειν;
οὐ μὴ πίθηται· πρὸς βίαν δʼ οὐκ ἂν λάβοις.
οὕτως ἔχει τι δεινὸν ἰσχύος θράσος;
ἰούς γʼ ἀφύκτους καὶ προπέμποντας φόνον.
οὐκ ἆρʼ ἐκείνῳ γʼ οὐδὲ προσμῖξαι θρασύ;
οὔ, μὴ δόλῳ λαβόντα γʼ, ὡς ἐγὼ λέγω.
οὐκ αἰσχρὸν ἡγεῖ δῆτα τὸ ψευδῆ λέγειν;
οὔκ, εἰ τὸ σωθῆναί γε τὸ ψεῦδος φέρει.
πῶς οὖν βλέπων τις ταῦτα τολμήσει λακεῖν;
ὅταν τι δρᾷς εἰς κέρδος, οὐκ ὀκνεῖν πρέπει.
κέρδος δʼ ἐμοὶ τί τοῦτον ἐς Τροίαν μολεῖν;
αἱρεῖ τὰ τόξα ταῦτα τὴν Τροίαν μόνα.
οὐκ ἆρʼ ὁ πέρσων, ὡς ἐφάσκετʼ, εἴμʼ ἐγώ;
οὔτʼ ἂν σὺ κείνων χωρὶς οὔτʼ ἐκεῖνα σοῦ.
θηρατέʼ οὖν γίγνοιτʼ ἄν, εἴπερ ὧδʼ ἔχει.
ὡς τοῦτό γʼ ἔρξας δύο φέρει δωρήματα.
ποίω; μαθὼν γὰρ οὐκ ἂν ἀρνοίμην τὸ δρᾶν.
σοφός τʼ ἂν αὑτὸς κἀγαθὸς κεκλῇʼ ἅμα.
ἴτω· ποήσω, πᾶσαν αἰσχύνην ἀφείς.
ἦ μνημονεύεις οὖν ἅ σοι παρῄνεσα;
σάφʼ ἴσθʼ, ἐπείπερ εἰσάπαξ συνῄνεσα.
σὺ μὲν μένων νυν κεῖνον ἐνθάδʼ ἐκδέχου,
ἐγὼ δʼ ἄπειμι, μὴ κατοπτευθῶ παρών,
καὶ τὸν σκοπὸν πρὸς ναῦν ἀποστελῶ πάλιν.
καὶ δεῦρʼ, ἐάν μοι τοῦ χρόνου δοκῆτέ τι
κατασχολάζειν, αὖθις ἐκπέμψω πάλιν
τοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα, ναυκλήρου τρόποις
μορφὴν δολώσας, ὡς ἂν ἀγνοία προσῇ·
οὗ δῆτα, τέκνον, ποικίλως αὐδωμένου
δέχου τὰ συμφέροντα τῶν ἀεὶ λόγων.
ἐγὼ δὲ πρὸς ναῦν εἶμι, σοὶ παρεὶς τάδε·
Ἑρμῆς δʼ ὁ πέμπων δόλιος ἡγήσαιτο νῷν
Νίκη τʼ Ἀθάνα Πολιάς, ἣ σῴζει μʼ ἀεί.