Ancient Greek · ~8 min
Choral 2, lines 2.1-2.7
Sophocles, Φιλοκτήτης 2.1-7
Not analysed yet
τί χρὴ τί χρή με, δέσποτʼ, ἐν ξένᾳ ξένον
στέγειν ἢ τί λέγειν πρὸς ἄνδρʼ ὑπόπταν;
φράζε μοι. τέχνα γὰρ
τέχνας ἑτέρας προύχει
καὶ γνώμα παρʼ ὅτῳ τὸ θεῖον
Διὸς σκῆπτρον ἀνάσσεται.
σὲ δʼ, ὦ τέκνον, τόδʼ ἐλήλυθεν
πᾶν κράτος ὠγύγιον· τό μοι ἔννεπε
τί σοι χρεὼν ὑπουργεῖν.
νῦν μέν, ἴσως γὰρ τόπον ἐσχατιαῖς
προσιδεῖν ἐθέλεις ὅντινα κεῖται,
δέρκου θαρσῶν· ὁπόταν δὲ μόλῃ
δεινὸς ὁδίτης, τῶνδʼ οὑκ μελάθρων
πρὸς ἐμὴν αἰεὶ χεῖρα προχωρῶν
πειρῶ τὸ παρὸν θεραπεύειν.
μέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,
φρουρεῖν ὄμμʼ ἐπὶ σῷ μάλιστα καιρῷ·
νῦν δέ μοι λέγʼ, αὐλὰς
ποίας ἔνεδρος ναίει
καὶ χῶρον τίνʼ ἔχει. τὸ γάρ μοι
μαθεῖν οὐκ ἀποκαίριον,
μὴ προσπεσών με λάθῃ ποθέν·
τίς τόπος ἢ τίς ἕδρα; τίνʼ ἔχει στίβον,
ἔναυλον ἢ θυραῖον;
οἶκον μὲν ὁρᾷς τόνδʼ ἀμφίθυρον
πετρίνης κοίτης.
ποῦ γὰρ ὁ τλήμων αὐτὸς ἄπεστιν;
δῆλον ἔμοιγʼ ὡς φορβῆς χρείᾳ
στίβον ὀγμεύει τῇδε πέλας που.
ταύτην γὰρ ἔχειν βιοτῆς αὐτὸν
λόγος ἐστὶ φύσιν, θηροβολοῦντα
πτηνοῖς ἰοῖς στυγερὸν στυγερῶς,
οὐδέ τινʼ αὐτῷ
παιῶνα κακῶν ἐπινωμᾶν.
οἰκτίρω νιν ἔγωγʼ, ὅπως,
μή του κηδομένου βροτῶν
μηδὲ ξύντροφον ὄμμʼ ἔχων,
δύστανος, μόνος ἀεί,
νοσεῖ μὲν νόσον ἀγρίαν,
ἀλύει δʼ ἐπὶ παντί τῳ
χρείας ἱσταμένῳ. πῶς ποτε πῶς δύσμορος ἀντέχει;
ὦ παλάμαι θεῶν,
ὦ δύστανα γένη βροτῶν,
οἷς μὴ μέτριος αἰών.
οὗτος πρωτογόνων ἴσως
οἴκων οὐδενὸς ὕστερος,
πάντων ἄμμορος ἐν βίῳ
κεῖται μοῦνος ἀπʼ ἄλλων,
στικτῶν ἢ λασίων μετὰ
θηρῶν, ἔν τʼ ὀδύναις ὁμοῦ
λιμῷ τʼ οἰκτρός, ἀνήκεστα μεριμνήματʼ ἔχων· ὀρεί-
α δʼ ἀθυρόστομος
Ἀχὼ τηλεφανὴς πικραῖς
οἰμωγαῖς ὑπακούει.
οὐδὲν τούτων θαυμαστὸν ἐμοί·
θεῖα γάρ, εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ,
καὶ τὰ παθήματα κεῖνα πρὸς αὐτὸν
τῆς ὠμόφρονος Χρύσης ἐπέβη,
καὶ νῦν ἃ πονεῖ δίχα κηδεμόνων,
οὐκ ἔσθʼ ὡς οὐ θεῶν του μελέτῃ
τοῦ μὴ πρότερον τόνδʼ ἐπὶ Τροίᾳ
τεῖναι τὰ θεῶν ἀμάχητα βέλη,
πρὶν ὅδʼ ἐξήκοι χρόνος, ᾧ λέγεται
χρῆναί σφʼ ὑπὸ τῶνδε δαμῆναι.