Ancient Greek · ~3 min
Choral 12
Sophocles, Φιλοκτήτης 12.2-2
Not analysed yet
ὦ πταναὶ θῆραι χαροπῶν τʼ
ἔθνη θηρῶν, οὓς ὅδʼ ἔχει
χῶρος οὐρεσιβώτας,
μηκέτʼ ἀπʼ αὐλίων φυγᾷ
πηδᾶτʼ· οὐ γὰρ ἔχω χεροῖν
τὰν πρόσθεν βελέων ἀλκάν,
ὦ δύστανος ἐγὼ τανῦν,
ἀλλʼ ἀνέδην, ὁ δὲ χῶρος ἄρʼ οὐκέτι
φοβητὸς οὐκέθʼ ὑμῖν,
ἕρπετε· νῦν καλὸν
ἀντίφονον κορέσαι στόμα πρὸς χάριν
ἐμᾶς σαρκὸς αἰόλας·
ἀπὸ γὰρ βίον αὐτίκα λείψω.
πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά; τίς ὧδʼ ἐν αὔραις τρέφεται,
μηκέτι μηδενὸς κρατύνων ὅσα πέμπει βιόδωρος αἶα;
πρὸς θεῶν, εἴ τι σέβει ξένον, πέλασσον,
εὐνοίᾳ πάσᾳ πελάταν·
ἀλλὰ γνῶθʼ, εὖ γνῶθʼ ἐπὶ σοὶ
κῆρα τάνδʼ ἀποφεύγειν.
οἰκτρὰ γὰρ βόσκειν, ἀδαὴς δʼ
ἔχειν μυρίον ἄχθος, ὃ ξυνοικεῖ.