Ancient Greek · ~5 min
Choral 12
Sophocles, Φιλοκτήτης 12.5
Not analysed yet
πάλιν πάλιν παλαιὸν ἄλγημʼ ὑπέμνασας, ὦ
λῷστε τῶν πρὶν ἐντόπων.
τί μʼ ὤλεσας; τί μʼ εἴργασαι;
τί τοῦτʼ ἔλεξας;
εἰ σὺ τὰν ἐμοὶ στυγερὰν
Τρῳάδα γᾶν μʼ ἤλπισας ἄξειν.
τόδε γὰρ νοῶ κράτιστον.
ἀπό νύν με λείπετʼ ἤδη.
φίλα μοι, φίλα ταῦτα παρήγγειλας ἑκόντι τε πράσσειν.
ἴωμεν ἴωμεν
ναὸς ἵνʼ ἡμῖν τέτακται.
μή, πρὸς ἀραίου Διός, ἔλθῃς, ἱκετεύω.
μετρίαζʼ.
ὦ ξένοι, μείνατε, πρὸς θεῶν.
τί θροεῖς;
αἰαῖ αἰαῖ, δαίμων δαίμων·
ἀπόλωλʼ ὁ τάλας·
ὦ ποὺς πούς, τί σʼ ἔτʼ ἐν βίῳ
τεύξω τῷ μετόπιν τάλας;
ὦ ξένοι, ἔλθετʼ ἐπήλυδες αὖθις.
τί ῥέξοντες ἀλλοκότῳ
γνώμᾳ τῶν πάρος, ὧν προύφαινες;
οὔτοι νεμεσητόν,
ἀλύοντα χειμερίῳ
λύπᾳ καὶ παρὰ νοῦν θροεῖν.
βᾶθί νυν, ὦ τάλαν, ὥς σε κελεύομεν.
οὐδέποτʼ οὐδέποτʼ, ἴσθι τόδʼ ἔμπεδον,
οὐδʼ εἰ πυρφόρος ἀστεροπητὴς
βροντᾶς αὐγαῖς μʼ εἶσι φλογίζων.
ἐρρέτω Ἴλιον οἵ θʼ ὑπʼ ἐκείνῳ
πάντες ὅσοι τόδʼ ἔτλασαν ἐμοῦ ποδὸς ἄρθρον ἀπῶσαι.
ἀλλʼ, ὦ ξένοι, ἕν γέ μοι εὖχος ὀρέξατε.
ποῖον ἐρεῖς τόδʼ ἔπος;
ξίφος, εἴ ποθεν,
ἢ γένυν ἢ βελέων τι προπέμψατε.
ὡς τίνα δὴ ῥέξῃς παλάμαν ποτέ;
χρῶτʼ ἀπὸ πάντα καὶ ἄρθρα τέμω χερί·
φονᾷ φονᾷ νόος ἤδη.
τί ποτε;
πατέρα ματεύων.
ποῖ γᾶς;
ἐς Ἅιδου·
οὐ γάρ ἐστʼ ἐν φάει γʼ ἔτι.
ὦ πόλις, ὦ πατρία,
πῶς ἂν εἰσίδοιμʼ ἄθλιός σʼ ἀνήρ,
ὅς γε σὰν λιπὼν ἱερὰν
λιβάδʼ ἐχθροῖς ἔβαν Δαναοῖς
ἀρωγός· ἔτʼ οὐδέν εἰμι.