Ancient Greek · ~7 min
Episode 7, lines 7.603-7.646
Sophocles, Φιλοκτήτης 7.603-646
Not analysed yet
ἐγώ σε τοῦτʼ, ἴσως γὰρ οὐκ ἀκήκοας,
πᾶν ἐκδιδάξω. μάντις ἦν τις εὐγενής,
Πριάμου μὲν υἱός, ὄνομα δʼ ὠνομάζετο
Ἕλενος, ὃν οὗτος νυκτὸς ἐξελθὼν μόνος,
ὁ πάντʼ ἀκούων αἰσχρὰ καὶ λωβήτʼ ἔπη
δόλιος Ὀδυσσεὺς εἷλε· δέσμιόν τʼ ἄγων
ἔδειξʼ Ἀχαιοῖς ἐς μέσον, θήραν καλήν·
ὃς δὴ τά τʼ ἄλλʼ αὐτοῖσι πάντʼ ἐθέσπισεν
καὶ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ ὡς οὐ μή ποτε
πέρσοιεν, εἰ μὴ τόνδε πείσαντες λόγῳ
ἄγοιντο νήσου τῆσδʼ ἐφʼ ἧς ναίει τανῦν.
καὶ ταῦθʼ ὅπως ἤκουσʼ ὁ Λαέρτου τόκος
τὸν μάντιν εἰπόντʼ, εὐθέως ὑπέσχετο
τὸν ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς τόνδε δηλώσειν ἄγων·
οἴοιτο μὲν μάλισθʼ ἑκούσιον λαβών,
εἰ μὴ θέλοι δʼ, ἄκοντα· καὶ τούτων κάρα
τέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι μὴ τυχών.
ἤκουσας, ὦ παῖ, πάντα· τὸ σπεύδειν δέ σοι
καὐτῷ παραινῶ κεἴ τινος κήδει πέρι.
οἴμοι τάλας· ἦ κεῖνος, ἡ πᾶσα βλάβη,
ἔμʼ εἰς Ἀχαιοὺς ὤμοσεν πείσας στελεῖν;
πεισθήσομαι γὰρ ὧδε κἀξ Ἅιδου θανὼν
πρὸς φῶς ἀνελθεῖν, ὥσπερ οὑκείνου πατήρ.
οὐκ οἶδʼ ἐγὼ ταῦτʼ· ἀλλʼ ἐγὼ μὲν εἶμʼ ἐπὶ
ναῦν, σφῷν δʼ ὅπως ἄριστα συμφέροι θεός.
οὔκουν τάδʼ, ὦ παῖ, δεινά, τὸν Λαερτίου
ἔμʼ ἐλπίσαι ποτʼ ἂν λόγοισι μαλθακοῖς
δεῖξαι νεὼς ἄγοντʼ ἐν Ἀργείοις μέσοις;
οὔ· θᾶσσον ἂν τῆς πλεῖστον ἐχθίστης ἐμοὶ
κλύοιμʼ ἐχίδνης, ἥ μʼ ἔθηκεν ὧδʼ ἄπουν.
ἀλλʼ ἔστʼ ἐκείνῳ πάντα λεκτά, πάντα δὲ
τολμητά· καὶ νῦν οἶδʼ ὁθούνεχʼ ἵξεται.
ἀλλʼ, ὦ τέκνον, χωρῶμεν, ὡς ἡμᾶς πολὺ
πέλαγος ὁρίζῃ τῆς Ὀδυσσέως νεώς.
ἴωμεν· ἥ τοι καίριος σπουδὴ πόνου
λήξαντος ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν.
οὐκοῦν ἐπειδὰν πνεῦμα τοὐκ πρῴρας ἀνῇ,
τότε στελοῦμεν· νῦν γὰρ ἀντιοστατεῖ.
ἀεὶ καλὸς πλοῦς ἔσθʼ, ὅταν φεύγῃς κακά.
οὔκ, ἀλλὰ κἀκείνοισι ταῦτʼ ἐναντία.
οὐκ ἔστι λῃσταῖς πνεῦμʼ ἐναντιούμενον,
ὅταν παρῇ κλέψαι τι χἀρπάσαι βίᾳ.
ἀλλʼ εἰ δοκεῖ, χωρῶμεν, ἔνδοθεν λαβὼν
ὅτου σε χρεία καὶ πόθος μάλιστʼ ἔχει.