Ancient Greek · ~7 min
Episode 1, lines 1.46-1.89
Sophocles, Τραχίνιαι 1.46-89
Not analysed yet
κἀστίν τι δεινὸν πῆμα· τοιαύτην ἐμοὶ
δέλτον λιπὼν ἔστειχε, τὴν ἐγὼ θαμὰ
θεοῖς ἀρῶμαι πημονῆς ἄτερ λαβεῖν.
δέσποινα Δῃάνειρα, πολλὰ μέν σʼ ἐγὼ
κατεῖδον ἤδη πανδάκρυτʼ ὀδύρματα
τὴν Ἡράκλειον ἔξοδον γοωμένην·
νῦν δʼ, εἰ δίκαιον τοὺς ἐλευθέρους φρενοῦν
γνώμαισι δούλαις, κἀμὲ χρὴ φράσαι τὸ σόν·
πῶς παισὶ μὲν τοσοῖσδε πληθύεις, ἀτὰρ
ἀνδρὸς κατὰ ζήτησιν οὐ πέμπεις τινά,
μάλιστα δʼ ὅνπερ εἰκὸς Ὕλλον, εἰ πατρὸς
νέμοι τινʼ ὤραν τοῦ καλῶς πράσσειν δοκεῖν;
ἐγγὺς δʼ ὅδʼ αὐτὸς ἀρτίπους θρῴσκει δόμους,
ὥστʼ εἴ τί σοι πρὸς καιρὸν ἐννέπειν δοκῶ,
πάρεστι χρῆσθαι τἀνδρὶ τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις.
ὦ τέκνον, ὦ παῖ, κἀξ ἀγεννήτων ἄρα
μῦθοι καλῶς πίπτουσιν· ἥδε γὰρ γυνὴ
δούλη μέν, εἴρηκεν δʼ ἐλεύθερον λόγον.
ποῖον; δίδαξον, μῆτερ, εἰ διδακτά μοι.
σὲ πατρὸς οὕτω δαρὸν ἐξενωμένου
τὸ μὴ πυθέσθαι ποῦ ʼστιν, αἰσχύνην φέρειν.
ἀλλʼ οἶδα, μύθοις εἴ τι πιστεύειν χρεών.
καὶ ποῦ κλύεις νιν, τέκνον, ἱδρῦσθαι χθονός;
τὸν μὲν παρελθόντʼ ἄροτον ἐν μήκει χρόνου
Λυδῇ γυναικί φασί νιν λάτριν πονεῖν.
πᾶν τοίνυν, εἰ καὶ τοῦτʼ ἔτλη, κλύοι τις ἄν.
ἀλλʼ ἐξαφεῖται τοῦδέ γʼ, ὡς ἐγὼ κλύω.
ποῦ δῆτα νῦν ζῶν ἢ θανὼν ἀγγέλλεται;
Εὐβοΐδα χώραν φασίν, Εὐρύτου πόλιν,
ἐπιστρατεύειν αὐτὸν ἢ μέλλειν ἔτι.
ἆρʼ οἶσθα δῆτʼ, ὦ τέκνον, ὡς ἔλειπέ μοι
μαντεῖα πιστὰ τῆσδε τῆς χώρας πέρι;
τὰ ποῖα, μῆτερ; τὸν λόγον γὰρ ἀγνοῶ.
ὡς ἢ τελευτὴν τοῦ βίου μέλλει τελεῖν
ἢ τοῦτον ἄρας ἆθλον εἰς τό γʼ ὕστερον
τὸν λοιπὸν ἤδη βίοτον εὐαίωνʼ ἔχειν.
ἐν οὖν ῥοπῇ, τοιᾷδε κειμένῳ, τέκνον,
οὐκ εἶ ξυνέρξων, ἡνίκʼ ἢ σεσώσμεθα
κείνου βίον σώσαντος, ἢ οἰχόμεσθʼ ἅμα;
ἀλλʼ εἶμι, μῆτερ· εἰ δὲ θεσφάτων ἐγὼ
βάξιν κατῄδη τῶνδε, κἂν πάλαι παρῆ·
νῦν δʼ ὁ ξυνήθης πότμος οὐκ εἴα πατρὸς
ἡμᾶς προταρβεῖν οὐδὲ δειμαίνειν ἄγαν.