Ancient Greek · ~6 min
Episode 14, lines 14.1233-14.1278
Sophocles, Τραχίνιαι 14.1233-1278
Not analysed yet
τίς γάρ ποθʼ, ἥ μοι μητρὶ μὲν θανεῖν μόνη
μεταίτιος σοί τʼ αὖθις ὡς ἔχεις ἔχειν,
τίς ταῦτʼ ἄν, ὅστις μὴ ʼξ ἀλαστόρων νοσοῖ,
ἕλοιτο; κρεῖσσον κἀμέ γʼ, ὦ πάτερ, θανεῖν
ἢ τοῖσιν ἐχθίστοισι συνναίειν ὁμοῦ.
ἁνὴρ ὅδʼ, ὡς ἔοικεν, οὐ νεμεῖν ἐμοὶ
φθίνοντι μοῖραν· ἀλλά τοι θεῶν ἀρὰ
μενεῖ σʼ ἀπιστήσαντα τοῖς ἐμοῖς λόγοις.
ὤμοι, τάχʼ, ὡς ἔοικας, ὡς νοσεῖς φράσεις.
σὺ γάρ μʼ ἀπʼ εὐνασθέντος ἐκκινεῖς κακοῦ.
δείλαιος, ὡς ἐς πολλὰ τἀπορεῖν ἔχω.
οὐ γὰρ δικαιοῖς τοῦ φυτεύσαντος κλύειν.
ἀλλʼ ἐκδιδαχθῶ δῆτα δυσσεβεῖν, πάτερ;
οὐ δυσσέβεια, τοὐμὸν εἰ τέρψεις κέαρ.
πράσσειν ἄνωγας οὖν με πανδίκως τάδε;
ἔγωγε· τούτων μάρτυρας καλῶ θεούς.
τοιγὰρ ποήσω κοὐκ ἀπώσομαι, τὸ σὸν
θεοῖσι δεικνὺς ἔργον· οὐ γὰρ ἄν ποτε
κακὸς φανείην σοί γε πιστεύσας, πάτερ.
καλῶς τελευτᾷς, κἀπὶ τοῖσδε τὴν χάριν
ταχεῖαν, ὦ παῖ, πρόσθες, ὡς πρὶν ἐμπεσεῖν
σπαραγμὸν ἤ τινʼ οἶστρον, ἐς πυράν με θῇς.
ἄγʼ ἐγκονεῖτʼ, αἴρεσθε· παῦλά τοι κακῶν
αὕτη, τελευτὴ τοῦδε τἀνδρὸς ὑστάτη.
ἀλλʼ οὐδὲν εἴργει σοὶ τελειοῦσθαι τάδε,
ἐπεὶ κελεύεις κἀξαναγκάζεις, πάτερ.
ἄγε νυν, πρὶν τήνδʼ ἀνακινῆσαι
νόσον, ὦ ψυχὴ σκληρά, χάλυβος
λιθοκόλλητον στόμιον παρέχουσʼ,
ἀνάπαυε βοήν, ὡς ἐπίχαρτον
τελέουσʼ ἀεκούσιον ἔργον.
αἴρετʼ, ὀπαδοί, μεγάλην μὲν ἐμοὶ
τούτων θέμενοι συγγνωμοσύνην,
μεγάλην δὲ θεῶν ἀγνωμοσύνην
εἰδότες ἔργων τῶν πρασσομένων,
οἳ φύσαντες καὶ κλῃζόμενοι
πατέρες τοιαῦτʼ ἐφορῶσι πάθη.
τὰ μὲν οὖν μέλλοντʼ οὐδεὶς ἐφορᾷ,
τὰ δὲ νῦν ἑστῶτʼ οἰκτρὰ μὲν ἡμῖν,
αἰσχρὰ δʼ ἐκείνοις,
χαλεπώτατα δʼ οὖν ἀνδρῶν πάντων
τῷ τήνδʼ ἄτην ὑπέχοντι.
λείπου μηδὲ σύ, παρθένʼ, ἀπʼ οἴκων,
μεγάλους μὲν ἰδοῦσα νέους θανάτους,
πολλὰ δὲ πήματα καὶ καινοπαθῆ,
κοὐδὲν τούτων ὅ τι μὴ Ζεύς.