Book 2, Chapter Δ

46 Δάμιϲ, ἀνὴρ οὐκ ἄϲοφοϲ, τὴν ἀρχαίαν οἰκῶν Νῖνον. οὗτοϲ τῷ Ἀπολλωνίῳ προϲφιλοϲοφήϲαϲ ἀποδημίαϲ τε αὐτοῦ ἀναγέγραφεν, ὧν κοινωνῆϲαι καὶ αὐτόϲ φηϲι· καὶ γνώμαϲ καὶ λόγουϲ καὶ ὁπόϲα ἐϲ πρόγνωϲιν εἶπεν. ὁ γὰρ Ἀπολλώνιοϲ ἀπὸ Ἀντιοχείαϲ ἦκεν εἰϲ Νῖνον. προϲεφοίτηϲε δὲ αὐτῷ Δάμιϲ ὁ Νῖνοϲ καὶ ϲυνῆν αὐτῷ, ὅ τι μάθοι μημονεύω. φωνὴ δὲ ἦν τῷ Ἀϲϲυρίῳ ξυμμέτρωϲ πράττουϲα. τὸ γὰρ λογοειδὲϲ οὐκ εἶχεν, ἅτε παιδευθεὶϲ ἐν βαρβάροιϲ· διατριβὴν δὲ ἀναγράψαι καὶ ξυνουϲίαν καὶ ὅ τι ἤκουϲεν ἢ εἶδεν ἀνατυπῶϲαι καὶ ὑπομήματα τοιάδε ξυνθεῖναι ϲφόδρα ἱκανὸϲ ἦν. οὐ μὴν ὡϲ δυοῖν γε ἀμελῆϲαι τούτοιν, τῆϲ τε ἀνδρίαϲ, ᾗ χρώμενοϲ Ἀπολλώνιοϲ διεπορεύθη βάρβαρα ἔθνη καὶ λῃϲτρικά, οὐδ᾿ ὑπὸ Ῥωμαίουϲ πω ὄντα, τῆϲ τε ϲοφίαϲ, ᾗ τὸν Ἀράβιον τρόπον ἐϲ ξύνεϲιν τῆϲ τῶν ζῴων φωνῆϲ ἦλθε. ἔμαθε δὲ τοῦτο διὰ τουτωνὶ τῶν Ἀραβίων πορευόμενοϲ.