Latin
Chapter 22
Augustine, De Quantitate Animae 22.59
Unproofread scanNot analysed yet
Quamobrem cum infanti puero solus ad trahcndnm aliquid vel repellendum nutus sit integer; nervi autem et propter recentem minusque perfcctam conformationem inhabiles, et propter humorem qui ilii ætati cxubcrat marcidi, et proptcr nullam exercitationcm languidi; pondus vero adro sit exiguum, ut nc ab -alio quidem impactum graviter urgcat, opportuniusque sit ad accipicndam, quam ad inferendam molestiam: quis est qui cum hæc omnia quæ desunt, contulisse anno? vidcrit, viresque pur cos datas cognoverit, crevisse animant, quæ his in dies amplioribus utatur, recte ac prudenter existimet? Potest enim iste, si ab aquo juvene, quem velamine interposito non conspiciat, parvos ac leves calamos, laxo arcu quantum potest jaculatos, viderit non longe ire, moxque recidere; ac post paululum sagittas jam ferro graves. pennulis vegetas I, nervo intentissimo emissas, coelum remotissimum petere; fidesque facta fuerit, pari conatu hominis utrumque esse factum; crevisse illum tantillo tempore, atque auctum viribus arbitrari. Quo quid dici potest perversius? Deinde anima si crescit, vide quam sit inscitum, incrementa ejus de viribus corporis credere; de copia doctrinarum non credere; cum illis solum accommodet nutum, hoc sola possideat. At si crescere animam putamus, cum additur viribus; minui IUItanda est, cum demitur. Demitur autem in scnecta, demitur in labore studiorum; atque his temporibus doctrinæ aggerari atque exstrui solent; ,neque ullo modo eodem tempore simul augeri quidquam et minui potest. Nullum igitur crescentis animæ argumentum est, vires in majori ætate majorcs. Multa alia dici possunt: sed si jam tilii satisfactum est, modnm adhibeo, ut ad alia transeamus. E. M hi vero satis persuasum est, majores vires non ex eo esse quod anima creverit: nam, ut alia omittam quæ abs te subtiliter dicla sunt, insania et morbo corporis animam crescere, cum ipsum corpus minuatur, ne ipse quidem phreneticus dixerit, cui vires multo ampliores, quam sano esse solem, nemo nescit. Unde mihi maxime videtur in nervis esse omne quod miramur, cum præter spem vires in quopiam reperiuntur: quare, oro, aggredere jam illud cui tolus intendo: cur anima, si non tanti spatii magnitudinem babet quanti corpus est, ubique illius I sentit cum tangitur?