Latin
Lines 1.322-1.329
Bebel, Heinrich Bebel (1472-1518) 1.322-329
Not analysed yet
Spiritus sanctus in columbae specie pingitur.
Dum Christus in die ascensions iam esset in caelum elevatus dixit pater ad illum. Bene veneris (ut nostri homines salutare consueverunt) fili. Huic filius. Deo gratias pater carissime, mox pater subridens ait. Ego te fili remittam in terras ut rursus patiaris. Ad hoc filius. O patre mittas spiritum sactum, ut si eum nimio afficere velint dolore possit avolare. quia ille in specie columbae pingitur.
De Iosbarto Propheta merdoso.
Iosbartus, sive Iodocus barba Tubingae vaticinandi sibi arrogavit artem, de quo in carminibus nostris plura invenies, et de cuius gestis integri essent libri perscribendi. Ille ipse cum nimio rigore et singulari malitia uteretur erga uxorem suam, evenit ut clam illa ab eo aufugeret, atque apud Helvetios esse diceretur. Sed cum in ieiunio sacerdoti confitens, absolutionis beneficium non aliter obtinuisset, nisi uxorem quaereret, promisit se facturum, atque medio die accenso lumine exivit civitatem, atque non procul a portis, ubi erant congeries lignorum, anxie quaesivit illam, atque mox domum repetens convenit sacerdotem, seque suas egisse partes testatur, neque uspiam illam inventam, etiam si solito maiorem diligentiam in quaerendo adhibuerit accenso lumine. Sed ut quaereret eam ubi opus erat, induci non potuit.
De puella quadam.
Quidam minatus est puellae se ad eam noctu clam venturum. illa sub interminatione mortis prohibuit, quia cultrum sub lecto se collocaturam quo eum interimat testatur. Ille noctu veniens invenit eam iacentem, quae altum somnum finxerat. unde callide se simulaverat exiturum. cui exeunti, puella evigilanti similis dixit. Mane, quia non habeo cultellum.
De sacerdote ebrio.
Pagus est non procula Stutgardia. ubi cum pestis grassaretur, atque ex rusticis unus peste correptus, divinis sacramentis veniret providendus, convocatur sacerdos pagi, ut suum officium ageret, qui eo tempore tam immodico vino erat sepultus, ut lingue et pedum gubernamen amiserit. Ille cum rusticum accederet provisurus eum (ut more nostro loquar) accepit libellum baptisandorum puerorum, atque ad lectum aegroti assistens, diu compressa, ac blaesa voce quidam submurmurans, tandem ad id devenit, ut diceret (et quidem sonantiore voce) nominate puerum. aegrotus ad se spectare quae dixisset sacerdos ratus, inquit. Lieber herr ich hais Vurmhenslin. hoc est. mi domine ego vocor Ioannes vermiculus.