Latin · Elegiac couplet
Contra Simoniacos. Elegia H. Bebelii Iustingensis, ad omnium laudatarum artium
Bebel, Opuscula nova 4.17
Unproofread scanNot analysed yet
Eximios inter cunctis memorande diebus
O Nauclere viros et probitatis honos.
Quod modo suscepta est per te provincia, rerum
Scribere sacrarum de ambitione librum.
Et solet a nostris nunc illa simonia dici
Namque Simon sceleris hic magus auctor erat,
Rem facis imprimis dignam, nec laude carentem
Atque sacerdoti iure cavenda mones.
Nam cum dira lues vitiorum regnet in orbe
Infandumque scelus agmine cuncta trahat.
Nulla tamen maior pestis, vesania nulla
Illius exuperat impietatis opus.
Quod si non fallar, si sim non sordidus auctor
Divitiae pingues hoc peperere malum.
Omne malum nobis funesta pecunia primum
Intulit, et sortis luxuriantis opes.
Praestabat quondam castos ecclesia mores
Cum Petrus in summa sede regebat inops.
Cum non dum marmor crustataque tecta ferebat
Ipse locus templi, gemmiferasque trabes.
Cana fides mundo viguit, cum paupere cultu
Stabat in exigua ferreus aede calix.
Tunc viguit virtus, tunc nos Astraea colebat
Inque suo pretio docta Minerva fuit.
Pontificum at postquam paupertas sobria cessit
Et capiat luxus quos sacer ornat honos.
Nullum crimen abest, facinusque cupidinis, atque
Aurum omnes pulsa iam pietate colunt.
Victa fugit bonitas aurum veneramur in orbe
Auro lex cessit, mox sine lege pudor.
Auro pulsa fides, auro caelestia dona
Mercantur, tanta est ambitiosa fames.
At sunt iam plures qui iusta vocabula turpi
Praetendunt sceleri et talia verba vomunt.
Emptor ego non sum, sed munus munere penso
Sic homines lusos credit et ipse deos.
Stulte quid insanis? Christus speculatur ab alto
Singula corda hominum, fallier atque nequit.
Mortales circumvolitans simul omnia Pluto
Defert aeterno caelicolumque deo.
Et tristes queritur mores; et debita poscit
Supplicia, o miseros quos scelera atra tenent.
Iudicii extremi memores esto fideles
Ne vos praecipites naufraga Syrtis agat.