1.4 to 1.5

5. Sic inde solventes, velificati sumus versus insulas Canarias, occupare rati insulam Palmam, ibique meliori ordine disponere res nostras, et nos rebus omnibus necessariis plenius instruere quas regio illa copiosissime suppeditatura esset. Sed quia nusquam appellere poteramus nisi ad locum quemdam pluribus propugnaculis munitissimum, expositi semper iactibus tormentorum bellicorum, pedem referre inde coacti statim fuimus, crebris canonibus (ita hodie tormenta bellica maiora vocant) nos petentibus, quibusdam eorum ad naves nostras usque pervenientibus globis, tam magnis quam ulli alii quorum hodie usus. Sed imprimis nos istinc etiam abire cogebant maris tunc aestus vorticesque maximi, qui actuariis navibus nostris scaphibusque exitium praesens minibantur. Hac igitur invadendae huius insulae spe frustrati, petivimus aliam, insulam del Ferro vulgo dictum (hanc quidam Pluitaliam olim dictam volunt), si fortassis ibi melius nobis succederet. Ad quam ut appulimus, mille milites statim terram intrare iussi, inque valle collocati, ad radices excelsi cuiusdam montis. Ubi tres quatuorve horas dumtaxat morati sumus, cum interea indigenae ad nos veniunt adducentes secum adolescentem Anglum eiusdem regionis incolam, qui nobis insulam tunc pauperrimam atque in miserrimo statu esse adfirmabat, eosque fere iam eo egestatis devenisse ut inedia morerentur. Quo comperto esse verissimum, inanes inde discedere navesque statim conscendere, et eadem illa nocte versus oras Africae tendere, Austro Subsolanoque ventis spirantibus, iussi sumus. Die Sabbati Id. Novembr. pervenimus ad regionem vulgo Capo Bianco dictam, solitariam valde et depressam, ubi mari perquam vadoso piscium vim magnam cepimus. Post venimus ibi ad locum quendam (statio navium esse videbatur) ubi naves aliquot Gallorum bellicas offendimus, quas, praefectis earum sive nauarchis quam humaniter prolixeque exceptis, ibi reliquimus. Prandio sumpto, classis nostra iterum congregata, quae varie ante dum piscamur hic illic dispersa fuerat. 6. Unde volavimus versus insulas del Capo Verde dictas, navigantes usque ad XVI Kalend. Decemb. cum mane summo obtulit sese conspectui nostro insula D. Iacobi, et sub vespe choras iecimus inter oppidum nomine Play vel Pray, et fanum D. Iacobi, quae totius insulae metropolis illique dans nomen. Hic mille milites in terram descendere, duce Christophoro Carliell vicario generali nostro, qui tunc rem ibi, ut et semper alias, prudenter et strenue gessit. Via qua primum ire debebamus difficilis valde et salebrosa erat, utpote in qua colles convallesque innumerae, et saxa obvia multa, ad quae offenderemus. A quibusdum nobis cavemus, ordines nostros deserere saepius coacti fuimus. Sed non prius nos quiescere passus dux noster, quam in planum apertumque campum agmen omne eduxisset, et ibi quemque ad ordinem suum redire iussisset. Cumque ita per planitiem instructa acie progressi dimidia leuca duntaxat ab urbe essemus, ulterius pergere aut quid moliri amplius quemquam ante diem exortum idem vicarius generalis vetuit, quod neminem qui nobis viam ad urbem monstraret haberemus, et nos locorum ibi omnium ignari essemus. Qui, illic aliquamdiu ut quievimus, semihoram ante diluculum tripartito copias suas divisit, et iam dum ordines nostri disponuntur, dies inalbebat. Accessimus propius ad urbis moenia, nec quemquam qui nobis hostiliter resisteret offendimus. Quocirca dux noster capitaneos Sampsonem Bartonemque quemque cum triginta scolopetariis descendere quamprimum in urbem iussit, quae in depressa valle sita erat, ita ut facile e tumulo montis quem insidebamus, tamquam e specula, quid in ea esset aut ageretur ab una parte ad alteram despicere possemus. Quo etiam statim vexillum nostrum magnum misimus cruce dumtaxat rubra, insigni Anglico, distinctum, mare versus erigendum, ut classis nostra signum suum regium in propugnaculis hostium constitutum etiam videre possit. Hic statim esset ut tormenta bellica omnia quae in urbe adque eius moenia essent in memoriam inaugurationis regiae usque ad quinquaginta, igne iniecto, evacuarentur, quemadmodum in Anglia singulis anniversariis XV Kalend. Decemb. diebus fieri, ubique solemnis moris est. Quibus pari strepitu classis nostra, quae iam appropinquaverat, per sua etiam tormenta bellica respondebat. Fragor ingens erat, qui, mirabile dictu, quam diu duraverit, auresque nostras et incolarum verberaverit. Interea dux noster maiorem partem militum in vertice montis detinuit, donec iis in civitate de mansionibus provisum esset, et mox cuique capitaneorum regio urbis adsignata est, magna cum cura vigiliis ubique dispositis, ita ut ab hoste metus nullus esset. Sic hic morati per quatuordecim dies sumus. Ubi praedae loco nobis cessit, quidquid locus ille suppeditabat, vinum, oleum, acetum, farina et huiusmodi mercimonia alia, quae inde a mercatoribus in Indias transmitti consueverant. Auri autem vel argenti nihil, nec res quaepiam alia maioris momenti.