101

his lacrimis non commovetur Milo—est quodam incredibili robore animi—exsilium ibi esse putat ubi virtuti non sit locus; mortem naturae finem esse, non poenam. sit hic ea mente qua natus est: quid? vos, iudices, quo tandem eritis animo? memoriam Milonis retinebitis, ipsum eicietis? et erit dignior locus ullus in terris qui hanc virtutem excipiat quam hic qui procreavit? vos, vos appello, fortissimi viri, qui multum pro re publica sanguinem effudistis; vos, inquam, in civis invicti periculo appello, centuriones, vosque, milites: vobis non modo inspectantibus sed etiam armatis et huic iudicio praesidentibus haec tanta virtus ex hac urbe expelletur, exterminabitur, proicietur?