Latin
Lines 1.424-1.471
Claudian, de bello Gildonico 1.424-471
Not analysed yet
Dictis ante tamen princeps confirmat ituros
aggere conspicuus; stat circumfusa iuventus
nixa hastis pronasque ferox accommodat aures:
“Gildonem domitura manus, promissa minasque
tempus agi. si quid pro me doluistis, in armis
ostentate mihi; iusto magnoque triumpho
civiles abolete notas; sciat orbis Eous
sitque palam Gallos causa, non robore vinci.
nec vos, barbariem quamvis collegerit omnem,
terreat. an Mauri fremitum raucosque repulsus
umbonum et vestros passuri comminus enses?
non contra clipeis tectos gladiisque micantes
ibitis: in solis longe fiducia telis.
exarmatus erit, cum missile torserit, hostis.
dextra movet iaculum, praetentat pallia laeva;
cetera nudus eques. sonipes ignarus habenae;
virga regit, non ulla fides, non agminis ordo:
arma oneri, fuga praesidio. conubia mille;
non illis generis nexus, non pignora curae:
sed numero languet pietas. haec copia vulgi.
umbratus dux ipse rosis et marcidus ibit
unguentis crudusque cibo titubansque Lyaeo,
confectus senio, morbis stuprisque solutus.
excitet incestos turmalis bucina somnos,
imploret citharas cantatricesque choreas
offensus stridore tubae discatque coactus,
quas vigilat Veneri, castris impendere noctes.
Nonne mori satius, vitae quam ferre pudorem?
nam quae iam regio restat, si dedita Mauris
regibus Illyricis accesserit Africa damnis?
ius Latium, quod tunc Meroe Rubroque solebat
Oceano cingi, Tyrrhena clauditur unda;
et cui non Nilus, non intulit India metas,
Romani iam finis erit Trinacria regni.
ite recepturi, praedo quem sustulit, axem
ereptumque Notum; caput insuperabile rerum
aut ruet in vestris aut stabit Roma lacertis.
tot mihi debetis populos, tot rura, tot urbes
amissas. uno Libyam defendite bello.
vestros imperium remos et vestra sequatur
carbasa. despectas trans aequora ducite leges,
tertia iam solito cervix mucrone rotetur
tandem funereis finem positura tyrannis.”
Omina conveniunt dicto fulvusque Tonantis
armiger a liquida cunctis spectantibus aethra
correptum pedibus curvis innexuit hydrum,
dumque reluctantem morsu partitur obunco,
haesit in ungue caput; truncatus decidit anguis.