1.78

Sic et ipsum Christum filium esse asserit Abrae et David, ac si non esset filius omnipotentis Dei, sed tantum filius Abrae et David. Qualis esset hec commutatio ut Deus ipse, qui conqueritur Samueli de populoIsraelquod petierit dari sibi regem, cum Dominus ipse regnaverit super eum, nequaquam Filio suo sed ei qui esset a sua natura alienus concederet regnum suum usque in eternum, maxime cum ex aliis locis Scripturarum Deus ipse in populo suo regnaturus esse monstretur? Et rursum: si filii David per successionem [p. 74] usque in eternum sedere super sedem suam generaliter promittuntur, quomodo id specialiter promittitur uni Christo? Aut si usque ad Christum regem accipienda est filiorum successio, et ipse ad extremum regnaturus est in regno David et sessurus super sedem suam usque in eternum iuxta illud patriarche Iacob: "Non auferetur sceptrum de Iuda et dux de femore eius donec veniat qui mittendus est et ipse erit exspectatio gentium", quomodo dicit Iezechiel propheta coniungendas esse in fine seculi tribus Israel cum tribu Iuda ut sint in unum populum et unum regnum et servum Domini David esse solum regem super eos usque in eternum? Verum hec ut sciatis, o Iudei, quanta sit contrarietas et absurditas in Scripturis, si non secundum spiritum sed secundum litteram ambulamus, quandoquidem credere necesse sit immutabilis propositi esse Dominum et tamen ob mutabilitatem creature videatur esse mutabilis, ita ut quod alibi dicitur alibi destruatur. Ecce enim qui constituit per Moysen antiqua illa precepta ipse est qui dicit per Ysaiam prophetam: "Ne memineritis priorum et antiqua ne intueamini. Ecce ego facio nova et nunc orientur", et iterum: "Ecce ego creo celos novos et terram nova et non erunt priora in memoria et non ascendent super cor". Queritis, o Iudei, que sit ista terra nova? Ipsa est spiritalis Ierusalem, ipsa est terra promissionis [p. 75] quam vobis spiritaliter annuntiamus, in qua et spiritale sabbatum et spiritales hostie et spiritalis circumcisio et spiritalia festa constituta sunt, ita ut qui ista perpendit, illa mox despiciat et contempnat et veluti nullam causam habentia rationis cogatur tradere oblivioni, presertim cum contraria de his et illis proferat quam multa Scriptura, si tamen quod ibi dicitur secundum litteram et non secundum spiritum intelligitur. Namquod maius contrarium esse potest quam quod dicit is qui novit omnia ante quam fiant: "Penitet me fecisse hominem" et "Penitet me constituisse Saulem regem", maxime cum e contrario dicat Samuel: "Porro triumphator inIsraelnon parcet et penitudine non flectetur, neque enim homo est ut agat penitentiam"? Porro in eodem Samuelis volumine ostenditur aperte Deus immutasse sententiam et utique quam se promiserat servare in eternum; sic enim ait ad Hely de Sylo per virum quem misit ad illum: "Loquens loquutus sum ut domus tua et domus patris tui ministraret in conspectu meo usque in eternum; nunc autem absit hoc a me, sed quicumque glorificabit me, glorificabo ego eum; qui autem contempnunt me erunt ignobiles".