Latin
Lines 1.1-1.42
Henry of Settimello, HENRY OF SETTIMELLO: ELEGIA (fl. c. 1190?) 1.1-42
Not analysed yet
Liber I
Quomodo sola sedet probitas! Flet et ingemit, aleph!
facta velut vidua que prius uxor erat.
Cui de te, fortuna, querar? Cui? Nescio. Quare,
perfida, me cogis turpia probra pati?
Gentibus obprobrium sum crebraque fabula vulgi;
dedecus agnoscit tota platea meum.
Me digito monstrant, subsannant dentibus omnes,
ut monstrum monstror dedecorosus ego.
Mordeor obprobriis: de me mala cantica cantat
vulgus, et horrendus sum sibi psalmus ego.
Fama per antiphrasin cantat multumque cachinnum
de me ludificans impia turba movet.
Concutit a tergo michi multa ciconia rostrum,
hic aures asini fingit, et ille canem.
Turba molendini, grex furni, concio templi
in mea facundis vocibus acta sonant.
Si me commendet Naso, si musa Maronis,
si tuba Lucani, vix bona fama foret.
Quem semel horrendis maculis infamia nigrat
ad bene tergendum multa laborat aqua.
Fata neronizant in me: michi triste prophetant
Astra poli, michi dat tristia signa polus.
O dolor, o pudor, o gravitas, o tristia fata!
Sum miser et nulli sum miserandus ego.
O bona prosperitas, ubi nunc es? Nunc mea versa est
in luctum cithara, fit lacrimosa lira.
O mala dulcedo, subito que sumpta venenas,
queve recompensas mellea felle gravi!
O felix qui non est usus prosperitate!
Namvenit ex sola prosperitate dolor.
Non sine felle suo dulcet fortuna nec albet
absque nigredine, nec mons sine valle fuit.
Cui multum mellis, multum dedit ipsa veneni;
mel vomuit primum felleus ille sapor.
Sic gravius cadit hic quem format forma gigantis
quam nanus cuius parvula forma sedet.
Ut plumbum, gravius pluma paleaque lapillus,
sic gravius cadit hic qui bona multa tulit.
Hic ego, qui fueram satur omni prosperitate,
hoc verum fateor omnibus esse modis.
Numinis ambiguos vultus deprendo, novercam
sentio Fortunam, que modo mater erat.