Latin · ~10 min
Lines 1.1-1.2
Henry VII, Cardinal Hadrian to Henry VII 1.1-2
Not analysed yet
Sacra regia majestas, humillimas commendationes. Penultimo die praeteriti mensis Decembris accepi fasciculum litterarum majestatis vestrae v. ipsius mensis datarum, in quibus duae erant directae pontifici, una videlicet super congratulatione pontificatus, altera super negotio dispensationis; duae praeterea communes mihi com domino Wigorniensi, una mihi soli directa. De duabus communiter scriptis una erat super commendatione ad ecclesiam Cassellensem, altera quae nos admonebat quid vestra majestas volebat nos facere de dispensatione praedicta. Advocavi illico ipsum dominum Wigorniensem, decrevimusque insimul ad pontificem, quod statim fecimus, suaeque sanctitati redditis ac per me lectis binis litteris suis, ac denuo declarato optimo animo ac mente vestrae majestatis in suam sanctitatem ac sanctam sedem apostolicam, quod persaepe prius feceram, summaque laetitia ac maximis exultationis et gaudii signis per vestram majestatem audita sua creatione, toto regno celebrati, quod etiam abunde litterae ipsae testabantur. Ad quae sua sanctitas perbenigne ac humanissime respondit, agens gratias ingentes vestrae regiae majestati, dicens quod in illa reperiebat quod a me et multis aliis saepenumero intellexerat, multumque vestram majestatem commendavit, offerens se et quicquid posset pro majestate sua, ac status sui dignitate et gloria.
Devenimus ad negotium dispensationis, quod saepe alias ipse Wigorniensis et ego sicut negotii magnitudo requirebat diligenter sollicitaveramus; instanterque rogavimus vellet sua sanctitas vestris majestatibus hoc matrimonii nexu pro pace, unione et quiete regnorum suorum multisque rationibus in litteris latius explicatis, tanquam bonum pastorem et indifferentem Christianorum patrem decet, satisfacere; multaque circa hoc diximus quae visa sunt in rem nostram facere. Quae benigne quidem sua sanctitas intellexit, responditque se hanc causam gravem et arduam commisisse his diebus duobus cardinalibus, Neapolitano et Portugallensi, de quibus communibus nostris litteris vestrae majestati ipse Wigorniensis et ego scripsimus, et quia uterque ipsorum cardinalium ad praesens est aegrotus et ex catarrho laborat, dixit sua sanctitas sine ipsis quibus rem hanc omnem examinandam commisit nihil posse facere, sed brevi, ut creditur, per ipsos, qui non graviter infirmantur, valetudine recuperata et habita eorum relatione, curaret sua sanctitas omnino satisfacere votis vestrarum majestatum; quod ut cito faceret valde suppliciter rogavimus, adducentes in medium inter alia tempus procurandae dispensationis hujusmodi et obtinendae fere effluxisse, noluimus dicere quod jam expiraverat, ne sua sanctitas ansam aut excusationem caperet dilationis. Dixit se omnino id facturam, ubi saltem cardinalis Portugallensis, qui in palatio apostolico aegrotat, ad suam sanctitatem descendat, cum quo et fecimus et faciemus omnem conatum diligentiae ut cito id fiat.