Latin · ~11 min
1.3
Henry VII, Cardinal Hadrian to Henry VII 1.3
Not analysed yet
Antequam venimus ad pontificem misimus ad oratorem Hispaniae ut et ipse veniret nobiscum ad suam sanctitatem, declaravimusque quatenus vestra majestas miserat nobis proprium cursorem cum litteris ad suam sanctitatem et nos super hac dispensatione quam totiens et per tot suas repetitas litteras petiit. Hoc fecimus ut ipse orator intelligeret per majestatem vestram non stetisse nec stare quin haec dispensatio ex latere suo cum omni diligentia fuisset quaesita et quaereretur, sicuti etiam vestra majestas nobis mandavit et commisit per suas litteras ultimo loco per nos acceptas. Dictus orator remisit nobis verbum se non posse ob adversam valetudinem qua teneretur venire. Rogavit suppleremus etiam vices suas et solita instantia communi nomine hanc ipsam dispensationem peteremus a sua sanctitate. His peractis ego adivi ipsum oratorem domi suae, ac post prima visitationis verba retuli quae egissemus cum pontifice. Ipse coepit ab ovo rem mihi narrare ac quanta diligentia esset usus in ea sollicitanda materia, dicens se prima die conclavis antequam clauderetur, cum de creando pontifice ageretur et vota essent fere omnium cardinalium in hunc pontificem inclinata, locutum ad longum fuisse cum ipso, sibique eum promisisse se si pontifex esset, omnino dispensationem ipsam illico concessurum; addiditque dictus orator se postera die qua creatus fuit hoc ipsum postulasse atque quasi ex debito propter promissionem factam efflagitasse, sibique pontificem denuo se omnino id concessurum affirmasse. Postremo dixit se breve scriptum in membrana quod mihi ostendit pontifici expediendum attulisse, ipsumque pontificem respondisse se contentum esse illud expedire, ac dixisse se ex eo tempore jam ipsam dispensationem concedere, ac verbo et vivae vocis oraculo se ita cum illis dispensare. Postea dixit se iterum ac iterum fuisse cum sua sanctitate, illamque dixisse se commisisse eam rem ipsis Neapolitano et Portugallensi cardinalibus; ipsum oratorem fuisse cum illis ad sollicitandum, Neapolitanum dixisse se libenter facturum quae posset, sed quod cardinalis Rothomagensis miserat illi unum de suis, rogans nollet talem dispensationem pontifici persuadere. Hoc idem etiam domino Wigorniensi et mihi, cum itidem sollicitaremus, affirmavit ipse cardinalis Neapolitanus. Tunc dixit se iterato redivisse ad pontificem, et quod sua sanctitas dixit, "Rogo vos, domine orator, permittatis istum cardinalem Rothomagensem discedere, et nos libenter faciemus;" dixitque dictus orator se jam fere convaluisse, et propediem ad pontificem rediturum, et nihil diligentius hac re curaturum. Ego obtuli cum vellet dominum Wigorniensem et me una cum eo libenter ad pontificem redituros, quod et faciemus brevi ipso oratore restituto, ut conclusionem hujus negotii, quod scimus quanti sit momenti, ad optatum exitum perducamus, et vestrae majestati illico omnia significabimus, quae sibi persuadere dignetur me nihil penitus de diligentia et studio remissurum, sicut exposcit mea servitus et dedicata illi fides.