Latin · ~12 min
Lines 1.11-1.13
Henry VII, Cardinal Hadrian to Henry VII 1.11-13
Not analysed yet
Duo cardinales Hispani illa hora clam ab urbe profugerunt et in regnum Neapolitanum profecti sunt, videlicet, cardinalis Borgia et cardinalis Surrentinus. His varia impinguntur, praesertim illi Surrentino qui fuerat gubernator urbis; caeteri cardinales Hispani valde tremefacti fuerunt. Aliqui dicunt quod opera Gallorum ut minuantur vires tot cardinalium Hispanorum ne possint facere quae volunt in collegio, vacante praesertim sede. Alii dicunt odio quo prosequitur eos pontifex ob injurias acceptas tempore Alexandri, suggestionibus etiam aliquorum cardinalium offensorum. Ad haec addunt quendam esse captum ex familia cardinalis Sancti Angeli quem dicunt confiteri dedisse eidem cardinali venenum ex mandato Alexandri papae de conscientia ducis et cardinalis Surrentini. His et aliis multis onerant metu et suspicionibus reliquos cardinales Hispanos. Quid sequetur nescitur. Ego fideliter quae audio et audiam referam vestrae majestati; cui supplico servet secreta quae nocere possent, prodesse non possent.
Cardinalis Rothomagensis discessit. In consistorio antequam discederet quatuor cardinales creati sunt; unus nepos suus, archiepiscopus Narbonensis, qui hic cum eo erat; alter Hispanus, archiepiscopus Ispalensis; duo nepotes papae, episcopus Mimatensis, et alter episcopus Lucensis. Ipse Rothomagensis creatus est legatus Avinionensis, et habuit confirmationem legationis Galliae pro tempore quod sibi restabat concesso per Alexandrum, quod est fere biennium. Habuit etiam archiepiscopatum Avinionensem pro domino Antonio Flores familiari suo. His omnibus consecutis discessit.
Hic est dux Urbini prope pontificem, vir valde doctus Graece et Latine, et affinis papae, in magno favore et gratia, et erit capitaneus ecclesiae. Ipse his diebus venit ad me visitandum, sicut ivit etiam ad alios cardinales, et inter caetera dixit se teneri summo desiderio ut sit notus vestrae majestati et familiaris, offerens se et sua magna cum ostentatione benevolentiae, rogavitque me multum ut vestrae majestati scriberem et illius gratiae eum insinuarem; dixitque se a patre suo duce Urbini intellexisse quod alias a clarae memoriae rege Hedwardo garacteriam accepisset; dixitque se loco maximi muneris accepturum si et ipse hanc gratiam a vestra majestate posset obtinere. Et sic super ea re vestrae majestati nunc scribit. Significavi quod est, rem esse grandem, et quam audivi et vidi quaeri a magnis principibus, et nonnunquam etiam maximis negatam: Dixi de rege Alfonso qui dux erat Calabriae; dixi etiam de rege Federico. Promisi tamen me scripturum et quae possem vestrae majestati supplicaturum pro eo. Vestra nunc majestas videat quod sibi videatur; certe mihi talis dominus et in tali nunc fastigio positus non spernendus videtur: sapientia sua vestra majestas rem hanc curabit ut melius sibi videbitur, et aliquid dignabitur super hac re rescribere. Est etiam prope suam sanctitatem quidam qui est thesaurarius suae sanctitatis, nomine Franciscus de Castro Rio, maxima gratia et auctoritate; est et item dominus Antonius de Savona, quae civitas est patria papae, magister domus suae sanctitatis, qui plurimum potest. Iis meo judicio aliquid esset humane per vestram majestatem scribendum; cum quibus ego valde amice et grato commercio utor, et me ipsi et reliqui aulici pontificis valde amant.