1.4

Tunc insimul recedentes iuxta quoddam magnum flumen, ubi multi periclitabantur. Quoddam hospitale maximum statuerunt, ut ibi poenitentiam facerent et omnes, qui vellent transire fluvium, incessanter transveherent et hospitio universos pauperes reciperent. Post multum vero temporis media nocte, dum Iulianus fessus quiesceret et gelu grave esset, audivit vocem miserabiliter lamentantem ac Iulianum, ut se traduceret fluvium, lugubri voce invocantem. Quod ille audiens concitus surrexit et iam gelu deficientem inveniens in domum suam portavit et ignem accendens ipsum calefacere studuit. Sed cum calefieri non posset et, ne ibi deficeret, timeret, ipsum in lectulum suum portavit et diligenter cooperuit. Post paululum ille, qui sic infirmus et quasi leprosus apparuerat, splendidus scandit ad aethera et hospiti suo dixit: "Iuliane, Dominus misit me ad te mandans tibi, quod tuam poenitentiam acceptavit et ambo post modicum in Domino quiescetis." Sicque ille disparuit et Iulianus cum uxore sua post modicum plenus bonis operibus et eleemosynis in Domino requievit. [. . .]