Latin
Book 1, lines 1.1.942-1.1.970
Justinian, Digesta 1.1.942-970
Not analysed yet
Dig. 1. 12. 3
Ulpianus 2 ad ed.
Praefectus urbi cum terminos urbis exierit, potestatem non habet: extra urbem potest iubere iudicare.
Dig. 1. 13. 0. De officio quaestoris.
Dig. 1. 13. 1pr.
Ulpianus l. S. de off. quaest.
Origo quaestoribus creandis antiquissima est et paene ante omnes magistratus. gracchanus denique iunius libro septimo de potestatibus etiam ipsum romulum et numam pompilium binos quaestores habuisse, quos ipsi non sua voce, sed populi suffragio crearent, refert. sed sicuti dubium est, an romulo et numa regnantibus quaestor fuerit, ita tullo hostilio rege quaestores fuisse certum est: et sane crebrior apud veteres opinio est tullum hostilium primum in rem publicam induxisse quaestores.
Dig. 1. 13. 1. 1
Ulpianus l. S. de off. quaest.
Et a genere quaerendi quaestores initio dictos et iunius et trebatius et faenestella scribunt.
Dig. 1. 13. 1. 2
Ulpianus l. S. de off. quaest.
Ex quaestoribus quidam solebant provincias sortiri ex senatus consulto, quod factum est decimo druso et porcina consulibus, sane non omnes quaestores provincias sortiebantur, verum excepti erant candidati principis: hi etenim solis libris principalibus in senatu legendis vacant.
Dig. 1. 13. 1. 3
Ulpianus l. S. de off. quaest.
Hodieque optinuit indifferenter quaestores creari tam patricios quam plebeios: ingressus est enim et quasi primordium gerendorum honorum sententiaeque in senatu dicendae.
Dig. 1. 13. 1. 4
Ulpianus l. S. de off. quaest.
Ex his, sicut dicimus, quidam sunt qui candidati principis dicebantur quique epistulas eius in senatu legunt.
Dig. 1. 14. 0. De officio praetorum.
Dig. 1. 14. 1
Ulpianus 26 ad sab.
Apud filium familias praetorem potest pater eius manumittere.
Dig. 1. 14. 2
Paulus 4 ad sab.
Sed etiam ipsum apud se emancipari vel in adoptionem dari placet.
Dig. 1. 14. 3
Ulpianus 38 ad sab.
Barbarius philippus cum servus fugitivus esset, romae praeturam petiit et praetor designatus est. sed nihil ei servitutem obstetisse ait pomponius, quasi praetor non fuerit: atquin verum est praetura eum functum. et tamen videamus: si servus quamdiu latuit, dignitate praetoria functus sit, quid dicemus? quae edixit, quae decrevit, nullius fore momenti? an fore propter utilitatem eorum, qui apud eum egerunt vel lege vel quo alio iure? et verum puto nihil eorum reprobari: hoc enim humanius est: cum etiam potuit populus romanus servo decernere hanc potestatem, sed et si scisset servum esse, liberum effecisset. quod ius multo magis in imperatore observandum est.