Latin
Book 9, lines 9.1.223-9.1.256
Justinian, Digesta 9.1.223-256
Not analysed yet
Quia in eum casum res pervenit, a quo incipere non potest.
Dig. 9. 2. 17
Ulpianus 18 ad ed.
Si dominus servum suum occiderit, bonae fidei possessori vel ei qui pignori accepit in factum actione tenebitur.
Dig. 9. 2. 18
Paulus 10 ad sab.
Sed et si is qui pignori servum accepit occidit eum vel vulneravit, lege aquilia et pigneraticia conveniri potest, sed alterutra contentus esse debebit actor.
Dig. 9. 2. 19
Ulpianus 18 ad ed.
Sed si communem servum occiderit quis, aquilia teneri eum celsus ait: idem est et si vulneraverit:
Dig. 9. 2. 20
Ulpianus 42 ad sab.
Scilicet pro ea parte, pro qua dominus est qui agat.
Dig. 9. 2. 21pr.
Ulpianus 18 ad ed.
Ait lex: "quanti is homo in eo anno plurimi fuisset". quae clausula aestimationem habet damni, quod datum est.
Dig. 9. 2. 21. 1
Ulpianus 18 ad ed.
Annus autem retrorsus computatur, ex quo quis occisus est: quod si mortifere fuerit vulneratus et postea post longum intervallum mortuus sit, inde annum numerabimus secundum iulianum, ex quo vulneratus est, licet celsus contra scribit.
Dig. 9. 2. 21. 2
Ulpianus 18 ad ed.
Sed utrum corpus eius solum aestimamus, quanti fuerit cum occideretur, an potius quanti interfuit nostra non esse occisum? et hoc iure utimur, ut eius quod interest fiat aestimatio.
Dig. 9. 2. 22pr.
Paulus 22 ad ed.
Proinde si servum occidisti, quem sub poena tradendum promisi, utilitas venit in hoc iudicium.
Dig. 9. 2. 22. 1
Paulus 22 ad ed.
Item causae corpori cohaerentes aestimantur, si quis ex comoedis aut symphoniacis aut gemellis aut quadriga aut ex pari mularum unum vel unam occiderit: non solum enim perempti corporis aestimatio facienda est, sed et eius ratio haberi debet, quo cetera corpora depretiata sunt.
Dig. 9. 2. 23pr.
Ulpianus 18 ad ed.
Inde neratius scribit, si servus heres institutus occisus sit, etiam hereditatis aestimationem venire.
Dig. 9. 2. 23. 1
Ulpianus 18 ad ed.
Iulianus ait, si servus liber et heres esse iussus occisus fuerit, neque substitutum neque legitimum actione legis aquiliae hereditatis aestimationem consecuturum, quae servo competere non potuit: quae sententia vera est. pretii igitur solummodo fieri aestimationem, quia hoc interesse solum substituti videretur: ego autem puto nec pretii fieri aestimationem, quia, si heres esset, et liber esset.