Latin · ~3 min
Poem canis
Landor, Dry Sticks Fagoted, 1858 canis-2
Not analysed yet
CANIS URNA
O urna! nunquam sis tuo eruta hortulo
Fidele quae pectus tenes,
Nunquam excitandum blandientis vocibus
Aut flebili concors hero.
Acuta lingua quum puella intrat forem
Silere non docebitur,
Neque oricillam, duplici incurvus genu
Planoque acutam, subriges,
Saliensve post sedile, et inde porrigens
Trans colla narem frigidam,
Dabis oscula illa, nunc volenti, quae prius
Aliquantulum invito dabas.
Duae sepulchrum populi canae tegunt
Simul susurrantes super;
At, Pomero, harum lenia nulla murmura
Somnos uti prius iuvant:
Id haud necesse est; altior somnus premit
Quem laetus ignorat dies;
Nec mane nec meridie nec vesperi
Pellendus aut movendus est.
Nil aura verna, nil vox una blandior,
Nil proficit carmen meum.
Vale, hortule! aeternumque, Pomero, vale!
Sed, si datur, nostri memor!