Latin · ~9 min
Book 5, lines 5.1.102-5.1.159
Lucan, DE BELLO CIVILI SIVE PHARSALIA 5.1.102-159
Not analysed yet
hoc tamen expositum cunctis nullique negatum
numen ab humani solum se labe furoris
uindicat. haud illic tacito mala uota susurro
concipiunt, nam fixa canens mutandaque nulli
mortales optare uetat; iustisque benignus
saepe dedit sedem totas mutantibus urbes,
ut Tyriis, dedit ille minas inpellere belli,
ut Salaminiacum meminit mare; sustulit iras
telluris sterilis monstrato fine, resoluit
aera tabificum. non ullo saecula dono
nostra carent maiore deum, quam Delphica sedes
quod siluit, postquam reges timuere futura
et superos uetuere loqui. nec uoce negata
Cirrhaeae maerent uates, templique fruuntur
iustitio. nam, siqua deus sub pectora uenit,
numinis aut poena est mors inmatura recepti
aut pretium; quippe stimulo fluctuque furoris
conpages humana labat, pulsusque deorum
concutiunt fragiles animas. sic tempore longo
inmotos tripodas uastaeque silentia rupis
Appius Hesperii scrutator ad ultima fati
sollicitat. iussus sedes laxare uerendas
antistes pauidamque deis inmittere uatem
Castalios circum latices nemorumque recessus
Phemonoen errore uagam curisque uacantem
corripuit cogitque fores inrumpere templi.
limine terrifico metuens consistere Phoebas
absterrere ducem noscendi ardore futura
cassa fraude parat. 'quid spes' ait 'inproba ueri
te, Romane, trahit? muto Parnasos hiatu
conticuit pressitque deum, seu spiritus istas
destituit fauces mundique in deuia uersum
duxit iter, seu, barbarica cum lampade Python
arsit, in inmensas cineres abiere cauernas
et Phoebi tenuere uiam, seu sponte deorum
Cirrha silet farique sat est arcana futuri
carmina longaeuae uobis conmissa Sibyllae,
seu Paean solitus templis arcere nocentis,
ora quibus soluat, nostro non inuenit aeuo.'
uirginei patuere doli, fecitque negatis
numinibus metus ipse fidem. tum torta priores
stringit uitta comas, crinesque in terga solutos
candida Phocaica conplectitur infula lauro.
haerentem dubiamque premens in templa sacerdos
inpulit. illa pauens adyti penetrale remoti
fatidicum prima templorum in parte resistit
atque deum simulans sub pectore ficta quieto
uerba refert, nullo confusae murmure uocis
instinctam sacro mentem testata furore,
haud aeque laesura ducem cui falsa canebat
quam tripodas Phoebique fidem. non rupta trementi
uerba sono nec uox antri conplere capacis
sufficiens spatium nulloque horrore comarum
excussae laurus inmotaque limina templi
securumque nemus ueritam se credere Phoebo
prodiderant. sensit tripodas cessare furensque
Appius 'et nobis meritas dabis, impia, poenas
et superis, quos fingis,' ait 'nisi mergeris antris