Latin · ~7 min
Lines 1.292-1.338
May, Liber Primus 1.292-338
Not analysed yet
Confestimque leves illuc jubet ire catervas,
Quas Carfulenus duxit: nec dura videntur
Haec mandata ducis; scandunt acclivia saxa,
Praecipitemque locum capiunt. Mors opprimit inde
Niliacos, poterat minimo unde labore repelli.
Jam Carfulenus per collem adscenderat audax,
Cunque levi intrârat Ptolemaei castra cohorte.
Attoniti fugiunt custodes; castra tumultu
Implentur: subitis perculsi casibus omnes
Huc illuc miseri discurrunt; quidve relinquant,
Quidve petant, capti, non nôrunt. Caesariani
(Dum trepidant intus, dum conficit omnia terror)
Acriter instantes irrumpunt undique castris.
Implorat frustra veniam gens victa; furentes
Nec tenuit Caesar gladios; mactare nocentes
Imperat, invisoque orbem purgare cruore.
Pars turbae miserae Latiis nutrita sub armis,
Et de Romuleis legionibus ante fuisset.
Hos olim e Syriâ duxit Gabinius audax
Exsulis auxilio regis; belloque peracto,
Pila satellitio Phario Romana reliquit.
Tempore torpuerant vires; luxque Canopi
Coperunt fracti veteres dediscere ritus,
Atque Aegyptiacos paulatim assumere mores.
Non procul â castris fugiens conspexit in undis
Rex miser haud magno pendentem a fune carinam;
Et cito conscendens, comites de litore jussit
Solvere: purpureos humeris dejecit amictus,
Ne nosci fugiens posset. Sed dura salutem
Fata negant; misero detracta insignia solum
Hoc, Ptolemaee, dabant, ut vilior umbra jaceres.
Namque hanc de castris Aegyptia turba carinam
Assequitur fugiens, properantque adscendere cuncti.
Caesarei urgebant gladii post terga; fugârat
Jam timor officium; pavidis reverentia nulla
Regis erat, nimio dum pondere victa carina
Deficit, et rapidis Ptolemaeus mergitur undis.
Plebeio exstinctus fato, gelidoque sepultus
Rex, Aegypte, tuus Nilo jacet, ultima tantae
Et miseranda domûs soboles. Non Mausoleis
Excelsis habitant Manes; non regia, templis
Condita, marmoreis aut montibus, ossa quiescunt,
Lagaeae de more domus, quae funera luxu,
Divitiisque solet nimiis violare sepulcra.
Quam breve crudeles regnum, Ptolemaee, dederunt
Dî tibi! non aliter Pharium diadema gerebas,
Hostia quam tristem gestat moritura coronam.