Latin · ~7 min
Lines 1.282-1.328
May, Liber Septimus 1.282-328
Not analysed yet
Destituêre amnes cursum; terraeque cavernas
Spiritus erumpens detexerat. Imbre tumescens
Eridanus subito vicinos merserat agros:
Et, subito ad ripas rediens, per prata reliquit
Innumeros angues, et prodigiosa nigrorum
Corpora serpentûm: totidem prope Tibridis ora
Destituit pisces refluum mare litore sicco.
Caesaream propiora necem sed signa notabant.
Nam, quos victor equos finito Marte sacrârat
Caesar, et emeritos bellis permiserat alto
Depasci nemore, et per dulcia rura vagari,
Ante necem domini multis luxêre diebus.
Non illis amnes, non illis pascua curae;
Sed lacrymis prata humectant: caedemque cruentam
Praecedente die, cum lauri regia ramum
Ore avis exiguum volitans gestaverat, illam
E silvis volucrum crudelis turba secuta est,
Et Pompeianâ captam laceravit in aulâ.
Horrida prodigiis adexerat nox ultima vitae
Caesareae; diris turbata Palatia monstris
Excutiunt somnum cunctis; et flebile totis
Aedibus auditur murmur. Patuêre reclusae
Sponte fores; raucum dederant crepitantia Martis
Arma sonum; moestisque canes ululatibus implent
Atria; ferales effundit saepe querelas
Strix nocturna suas, infaustaque carmina bubo.
Morpheus intravit mediâ jam nocte cubile,
Quo Tyrio formosa cubans Calpurnia lecto
Carpebat magno teneros cum conjuge somnos.
In faciem occisi vertens se Caesaris, adstat
Ante torum miserae, lacertâ veste cruentus:
Vulnera mille patent, qualem te crastina, Caesar,
Lux populo ostendet. Diris exterrita visis
Ingemit, et lacrymans Calpurnia brachia somno
Per lectum, prensura virum, movet; invenit illum
Incolumem; sed vix (nam jam turbata soporem
Excussit) putat incolumem; vix sensibus ipsa
Credidit; attonitae tam somnia fixa manebant.
Oscula dat moestae Caesar, causamque doloris
Quaerenti, visum narrat Calpurnia triste.
Quod dum narrat, adhuc trepidat, lacrymasque recentes
Effundit; pectusque ulnis amplexa virile
Sidereis, orat ne vana haec somnia credat,
Neve ostenta Deûm contemnat; Martis ut Idus,
Quae male tunc aderant, et quid Spurinna moneret,
Quidque alii vates, reputet; nec jam sua, tantis
Praemonitus signis, nescire pericula vellet;