Latin · ~7 min
Lines 1.426-1.469
Navagero, Andrea Navagero (1483-1529) 1.426-469
Not analysed yet
Hoc duce pallentes umbras Oeagrius Orpheus,
Tristiaque horrendi limina regis adit,
Nec timuit saevaeve Hecates immania monstra,
Armatasve atris Eumenidas facibus.
Hoc cogente, omni cum pectore consternatus
Abrupto nollet vivere coniugio.
Paulatim Eurydices veterumque oblitus amorum,
In Calaim tota mente Boreiadem
Exarsit, penitusque insano perditus igne
Sensit ferventes intima ad ossa faces.
Formose o Calai, pulchrae genus Orythiae,
Te virides silvae, te cava saxa sonant.
In te suspirat, solum te cogitat Orpheus,
Per te sollicito nulla quies animo est.
XXVI
Ad Gelliam rusticantem
Dum te blanda tenent aestivas rura per umbras,
Deliciis nimium rura beata tuis,
Ecqua tui, mea lux, tangit te cura poetae,
An meus e toto pectore cessit amor?
Cessit amor certe, soliti cessere calores:
Absentis meminit nulla puella viri.
Non ita concussae versantur in arbore frondes,
Cum gravis adversum verberat aura nemus,
Quam facile instabilem permutat femina mentem,
Exclusus queritur, qui modo carus erat.
Non sic Penelope, non sic Capaneia coniunx
Antiqui meruit temporis esse decus.
Altera defuncti maerens ad busta mariti,
Noluit abrepto vivere sola viro.
Altera bis denos potuit durare per annos,
Dum cupidos cauta detinet arte procos.
Femina nunc varias tantum connectere fraudes
Novit, et in nulla certa manere fide.
Quid queror haec demens? Durae procul ite querelae,
Ite: decent tristes tristia verba viros.
Laetus ego: hos neque enim sequitur mea Gallia mores,
Mutare incertos nec solet illa toros.
Quin et mansit amor, soliti mansere calores:
Absentis meminit nostra puella viri.
Multa tamen timeo: tu multa ignosce timenti.
Hei mihi, pars nostro nulla timore vacat.
Ah quoties vereor, dum picta per arva vagaris,
Dum rutilae texis florida serta comae,
Ne ruat e summis in te Saturnius astris,
Sisve alii cuivis grata rapina deo.