Latin · ~7 min
Lines 1.599-1.643
Navagero, Andrea Navagero (1483-1529) 1.599-643
Not analysed yet
Hae testes mihi sunt silvae, vicinaque silvis
Populus haec, cuius tale est in cortice carmen:
'Vellera cum setis aries mutarit, et hircus
Velleribus setas, Amaryllida linquet Iolas.'
Sed nos dum longum canimus, iam roscida luna
Apparet caelo, et rapidus deferbuit ardor
Demerso iam sole: tamen miser ardet Iolas.
Nimirum nostros nequeunt lenire calores
Nec quaecumque rigent Ripheo in monte pruinae,
Nec quaecumque simul gelido durantur in Hebro:
Fors tamen hos illa ipsa, potest quae sola, levabit.
Sperando interea duros solabimur ignes,
At vos, ne sero dum nox insurgit Olympo,
Praesidio umbrarum fretus malus ingruat hostis,
Iam pasti secura, greges, in ovilia abite.
XXVIII
Imaginem sui Hyellae mittit
Quam tibi nunc Iani donamus, Hyella, calendis,
Exprimit haec vultus parva tabella meos.
Nulla fuit cuiquam similis mage: pallet imago,
Assiduus nostro pallor in ore sedet.
Est excors, sine corde et ego, quod pectore nostro
Ipse Amor ereptum sub tua iura dedit.
Non loquitur, mihi sic tua cum datur ora tueri,
Torpet nescio quo lingua retenta metu.
Unum dissimile est nobis: felicior uno est,
Tam saeva quod non uritur illa face.
Quod si etiam uretur, tuo enim sub lumine quidquam
Illaesum flammis non licet ire tuis,
Non ut ego assiduo infelix torrebitur igne:
In cinerem primo corruet illa foco.
XXIX
Ad somnum
Beate somne, nocte qui hesterna mihi
Tot attulisti gaudia,
Utinam deorum rector ille caelitum
Te e coetu eorum miserit,
Quae saepius mortalibus vera assolent
Mitti futuri nuntia.
Tu, quae furenti surdior freto meas
Superba contemnit preces,
Facilem Neaeram praebuisti: quin mihi
Mille obtulit sponte oscula,
Oscula, quae Hymetti dulciora sint favis,
Quae suaviora nectare.
Vere beate somne, quod si saepius
His, dive, me afficias bonis,
Felicior caelestibus deis ero,
Summo nec inferior Iove.