Latin
Book 1, lines 1.277-1.324
Orientius, Saint, Commonitorium 1.277-324
Not analysed yet
Cur autem dubites, cum praecedentia monstrent
Vt tibi uenturi sit manifesta fides?
Respice nudatas brumali frigore siluas
Iam desperatis luxuriare comis.
Quae stabat maerens decusso palmite uitis
Vestitur foliis, fructibus induitur.
Spiceus <at> densis calamus flauescit aristis,
In terra granum quod modo putre fuit,
Et quae nunc tristi squalebant arua ueterno,
Laeta nouo rident germine, flore rubent.
Ipse etiam uariis conclusus mensibus annus
Tempore mutato mortis habet speciem,
Cum uer autumno, frigus depellitur aestu,
Vtque hominum res est, hoc uenit, illud abit.
Hoc tamen aeterno, donec deus annuit, usu
Inque uicem alterno uoluitur officio:
Et dum se longi sequitur rota mobilis anni,
Nascitur et moritur, succidit atque redit.
Nam finem noster finis non accipit, et mors
Qua primum morimur, perpetuo moritur.
Victuro semper motu sensuque manente,
Omnis perpetuo tempore uiuet homo.
Viuet homo: fletus ast hic mea uerba sequuntur;
Nam puto sic hominis sors melior fuerat,
Cum sensu uitae sensum deponere poenae
Et natum innatis consimilem fieri,
Quam nunc, peccatis toto dominantibus aeuo,
Extingui uitae, uiuere suppliciis.
Nam rogo ne credas dirae ad compendia poenae
Quod raptim insontes debita flamma uoret.
Ignibus aeternis immersos respice colles
Iugiter amburi, non tamen imminui:
Et gelidos fontes et caerula flumina cerne
Fundere semper aquas, semper habere tamen.
Sic miseros uindex semper populabitur ignis,
Vt semper seruet pabula laeta sibi.
Haec si falsa putas, merito post uera probabis:
At falsa effugies, si modo uera times.
Quare post mortem sequitur si uita perennis,
Laetificans iustos discruciansque reos,
Viribus et totis et totis nitere uotis,
Quae rectum ducunt continuare uias.
Contere calcatum mortis cum principe mundum
Et fuge lasciuis credere deliciis.
Praecipue semper famosos despice uultus
Iudiciumque tuis eripe luminibus.
Nemo feret rutilos intactis uestibus ignes,
Nemo inter lituos non trahet aure sonum.