Latin · Elegiac couplet
Lines 10.45-10.86
Ovid, Epistulae 10.45-86
Not analysed yet
Quid potius facerent, quam me mea lumina flerent,
Postquam desieram vela videre tua?
Aut ego diffusis erravi sola capillis,
Qualis ab Ogygio concita Baccha deo,
Aut mare prospiciens in saxo frigida sedi,
Quamque lapis sedes, tam lapis ipsa fui.
Saepe torum repeto, qui nos acceperat ambos,
Sed non acceptos exhibiturus erat,
Et tua, quae possum pro te, vestigia tango
Strataque quae membris intepuere tuis.
Incumbo, lacrimisque toro manante profusis,
'Pressimus,' exclamo, 'te duo —redde duos!
Venimus huc ambo; cur non discedimus ambo?
Perfide, pars nostri, lectule, maior ubi est?'
Quid faciam? quo sola ferar? vacat insula cultu.
Non hominum video, non ego facta boum.
Omne latus terrae cingit mare; navita nusquam,
Nulla per ambiguas puppis itura vias.
Finge dari comitesque mihi ventosque ratemque —
Quid sequar? accessus terra paterna negat.
Ut rate felici pacata per aequora labar,
Temperet ut ventos Aeolus —exul ero!
Non ego te, Crete centum digesta per urbes,
Adspiciam, puero cognita terra Iovi,
Ut pater et tellus iusto regnata parenti
Prodita sunt facto, nomina cara, meo.
Cum tibi, ne victor tecto morerere recurvo,
Quae regerent passus, pro duce fila dedi,
Tum mihi dicebas: 'per ego ipsa pericula iuro,
Te fore, dum nostrum vivet uterque, meam.'
Vivimus, et non sum, Theseu, tua —si modo vivit
Femina periuri fraude sepulta viri.
Me quoque, qua fratrem mactasses, inprobe, clava;
Esset, quam dederas, morte soluta fides.
Nunc ego non tantum, quae sum passura, recordor,
Et quaecumque potest ulla relicta pati:
Occurrunt animo pereundi mille figurae,
Morsque minus poenae quam mora mortis habet.
Iam iam venturos aut hac aut suspicor illac,
Qui lanient avido viscera dente, lupos.
Quis scit an et fulvos tellus alat ista leones?
Forsitan et saevas tigridas insula habet.