Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Lines 12.133-12.177
Ovid, Epistulae 12.133-177
Not analysed yet
Ausus es —o, iusto desunt sua verba dolori! —
Ausus es 'Aesonia,' dicere, 'cede domo!'
Iussa domo cessi natis comitata duobus
Et, qui me sequitur semper, amore tui.
Ut subito nostras Hymen cantatus ad aures
Venit, et accenso lampades igne micant,
Tibiaque effundit socialia carmina vobis,
At mihi funerea flebiliora tuba,
Pertimui, nec adhuc tantum scelus esse putabam;
Sed tamen in toto pectore frigus erat.
Turba ruunt et 'Hymen,' clamant, 'Hymenaee!' frequenter —
Quo propior vox haec, hoc mihi peius erat.
Diversi flebant servi lacrimasque tegebant —
Quis vellet tanti nuntius esse mali?
Me quoque, quidquid erat, potius nescire iuvabat;
Sed tamquam scirem, mens mea tristis erat,
Cum minor e pueris (casu studione videndi
Constitit ad geminae limina prima foris)
'Huc modo, mater, adi! pompam pater,' inquit, 'Iason
Ducit et adiunctos aureus urget equos!'
Protinus abscissa planxi mea pectora veste,
Tuta nec a digitis ora fuere meis.
Ire animus mediae suadebat in agmina turbae
Sertaque conpositis demere rapta comis;
Vix me continui, quin dilaniata capillos
Clamarem 'meus est!' iniceremque manus.
Laese pater, gaude! Colchi gaudete relicti!
Inferias umbrae fratris habete mei;
Deseror amissis regno patriaque domoque
Coniuge, qui nobis omnia solus erat!
Serpentis igitur potui taurosque furentes;
Unum non potui perdomuisse virum,
Quaeque feros pepuli doctis medicatibus ignes,
Non valeo flammas effugere ipsa meas.
Ipsi me cantus herbaeque artesque relinquunt;
Nil dea, nil Hecates sacra potentis agunt.
Non mihi grata dies; noctes vigilantur amarae,
Et tener a misero pectore somnus abest.
Quae me non possum, potui sopire draconem;
Utilior cuivis quam mihi cura mea est.
Quos ego servavi, paelex amplectitur artus,
Et nostri fructus illa laboris habet.
Forsitan et, stultae dum te iactare maritae
Quaeris et iniustis auribus apta loqui,
In faciem moresque meos nova crimina fingas.