Latin · ~6 min · Elegiac couplet
Lines 12.178-12.212
Ovid, Epistulae 12.178-212
Not analysed yet
Rideat et vitiis laeta sit illa meis!
Rideat et Tyrio iaceat sublimis in ostro —
Flebit et ardores vincet adusta meos!
Dum ferrum flammaeque aderunt sucusque veneni,
Hostis Medeae nullus inultus erit!
Quodsi forte preces praecordia ferrea tangunt,
Nunc animis audi verba minora meis!
Tam tibi sum supplex, quam tu mihi saepe fuisti,
Nec moror ante tuos procubuisse pedes.
Si tibi sum vilis, communis respice natos;
Saeviet in partus dira noverca meos.
Et nimium similes tibi sunt, et imagine tangor,
Et quotiens video, lumina nostra madent.
Per superos oro, per avitae lumina flammae,
Per meritum et natos, pignora nostra, duos —
Redde torum, pro quo tot res insana reliqui;
Adde fidem dictis auxiliumque refer!
Non ego te inploro contra taurosque virosque,
Utque tua serpens victa quiescat ope;
Te peto, quem merui, quem nobis ipse dedisti,
Cum quo sum pariter facta parente parens.
Dos ubi sit, quaeris? campo numeravimus illo,
Qui tibi laturo vellus arandus erat.
Aureus ille aries villo spectabilis alto
Dos mea, quam, dicam si tibi 'redde! ,'neges.
Dos mea tu sospes; dos est mea Graia iuventus!
I nunc, Sisyphias, inprobe, confer opes!
Quod vivis, quod habes nuptam socerumque potentis,
Hoc ipsum, ingratus quod potes esse, meum est.
Quos equidem actutum —sed quid praedicere poenam
Attinet? ingentis parturit ira minas.
Quo feret ira, sequar! facti fortasse pigebit —
Et piget infido consuluisse viro.
Viderit ista deus, qui nunc mea pectora versat!
Nescio quid certe mens mea maius agit!