Latin · Elegiac couplet
Lines 16.263-16.305
Ovid, Epistulae 16.263-305
Not analysed yet
Di facerent, pretium magni certaminis esses,
Teque suo posset victor habere toro! —
Ut tulit Hippomenes Schoeneida praemia cursus,
Venit ut in Phrygios Hippodamia sinus,
Ut ferus Alcides Acheloia cornua fregit,
Dum petit amplexus, Deianira, tuos.
Nostra per has leges audacia fortiter isset,
Teque mei scires esse laboris opus.
Nunc mihi nil superest nisi te, formosa, precari,
Amplectique tuos, si patiare, pedes.
O decus, o praesens geminorum gloria fratrum,
O Iove digna viro, ni Iove nata fores,
Aut ego Sigeos repetam te coniuge portus,
Aut hic Taenaria contegar exul humo!
Non mea sunt summa leviter destricta sagitta
Pectora; descendit vulnus ad ossa meum!
Hoc mihi —nam repeto —fore, ut a caeleste sagitta
Figar, erat verax vaticinata soror.
Parce datum fatis, Helene, contemnere amorem —
Sic habeas faciles in tua vota deos!
Multa quidem subeunt; sed coram ut plura loquamur,
Excipe me lecto nocte silente tuo.
An pudet et metuis Venerem temerare maritam
Castaque legitimi fallere iura tori?
A, nimium simplex Helene, ne rustica dicam,
Hanc faciem culpa posse carere putas?
Aut faciem mutes aut sis non dura, necesse est;
Lis est cum forma magna pudicitiae.
Iuppiter his gaudet, gaudet Venus aurea furtis;
Haec tibi nempe patrem furta dedere Iovem.
Vix fieri, si sunt vires in semine morum,
Et Iovis et Ledae filia casta potest.
Casta tamen tum sis, cum te mea Troia tenebit,
Et tua sim, quaeso, crimina solus ego.
Nunc ea peccemus quae corriget hora iugalis,
Si modo promisit non mihi vana Venus!
Ipse tibi hoc suadet rebus, non voce, maritus,
Neve sui furtis hospitis obstet, abest.
Non habuit tempus, quo Cresia regna videret,
Aptius —o mira calliditate virum!
'Res, et ut Idaei mando tibi,' dixit iturus,
'Curam pro nobis hospitis, uxor, agas.'
Neclegis absentis, testor, mandata mariti!