Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Lines 19.127-19.169
Ovid, Epistulae 19.127-169
Not analysed yet
Non favet, ut nunc est, teneris locus iste puellis;
Hac Helle periit, hac ego laedor aqua.
At tibi flammarum memori, Neptune, tuarum
Nullus erat ventis inpediendus amor —
Si neque Amymone nec, laudatissima forma,
Criminis est Tyro fabula vana tui,
Lucidaque Alcyone Calyceque Hecataeone nata,
Et nondum nexis angue Medusa comis,
Flavaque Laudice caeloque recepta Celaeno,
Et quarum memini nomina lecta mihi.
Has certe pluresque canunt, Neptune, poetae
Molle latus lateri conposuisse tuo.
Cur igitur, totiens vires expertus amoris,
Adsuetum nobis turbine claudis iter?
Parce, ferox, latoque mari tua proelia misce!
Seducit terras haec brevis unda duas.
Te decet aut magnas magnum iactare carinas,
Aut etiam totis classibus esse trucem;
Turpe deo pelagi iuvenem terrere natantem,
Gloriaque est stagno quolibet ista minor.
Nobilis ille quidem est et clarus origine, sed non
A tibi suspecto ducit Ulixe genus.
Da veniam servaque duos! natat ille, sed isdem
Corpus Leandri, spes mea pendet aquis.
Sternuit en lumen! —posito nam scribimus illo —
Sternuit et nobis prospera signa dedit.
Ecce, merum nutrix faustos instillat in ignes,
'Cras' que 'erimus plures,' inquit, et ipsa bibit.
Effice nos plures, evicta per aequora lapsus,
O penitus toto corde recepte mihi!
In tua castra redi, socii desertor amoris;
Ponuntur medio cur mea membra toro?
Quod timeas, non est! auso Venus ipsa favebit,
Sternet et aequoreas aequore nata vias.
Ire libet medias ipsi mihi saepe per undas,
Sed solet hoc maribus tutius esse fretum.
Nam cur hac vectis Phrixo Phrixique sorore
Sola dedit vastis femina nomen aquis?
Forsitan ad reditum metuas ne tempora desint,
Aut gemini nequeas ferre laboris onus.
At nos diversi medium coeamus in aequor
Obviaque in summis oscula demus aquis,
Atque ita quisque suas iterum redeamus ad urbes;