Latin · Elegiac couplet
Lines 4.135-4.176
Ovid, Epistulae 4.135-176
Not analysed yet
Illa coit firma generis iunctura catena,
Inposuit nodos cui Venus ipsa suos.
Nec labor est celare, licet peccemus, amorem.
Cognato poterit nomine culpa tegi.
Viderit amplexos aliquis, laudabimur ambo;
Dicar privigno fida noverca meo.
Non tibi per tenebras duri reseranda mariti
Ianua, non custos decipiendus erit;
Ut tenuit domus una duos, domus una tenebit;
Oscula aperta dabas, oscula aperta dabis;
Tutus eris mecum laudemque merebere culpa,
Tu licet in lecto conspiciare meo.
Tolle moras tantum properataque foedera iunge —
Qui mihi nunc saevit, sic tibi parcat Amor!
Non ego dedignor supplex humilisque precari.
Heu! ubi nunc fastus altaque verba iacent?
Et pugnare diu nec me submittere culpae
Certa fui —certi siquid haberet amor;
Victa precor genibusque tuis regalia tendo
Bracchia! quid deceat, non videt ullus amans.
Depudui, profugusque pudor sua signa reliquit.
Da veniam fasse duraque corda doma!
Quod mihi sit genitor, qui possidet aequora, Minos,
Quod veniant proavi fulmina torta manu,
Quod sit avus radiis frontem vallatus acutis,
Purpureo tepidum qui movet axe diem —
Nobilitas sub amore iacet! miserere priorum
Et, mihi si non vis parcere, parce meis!
Est mihi dotalis tellus Iovis insula, Crete —
Serviat Hippolyto regia tota meo!
Flecte, ferox, animos! potuit corrumpere taurum
Mater; eris tauro saevior ipse truci?
Per Venerem, parcas, oro, quae plurima mecum est!
Sic numquam, quae te spernere possit, ames;
Sic tibi secretis agilis dea saltibus adsit,
Silvaque perdendas praebeat alta feras;
Sic faveant Satyri montanaque numina Panes,
Et cadat adversa cuspide fossus aper;
Sic tibi dent Nymphae, quamvis odisse puellas
Diceris, arentem quae levet unda sitim!
Addimus his precibus lacrimas quoque; verba precantis
Qui legis, et lacrimas finge videre meas!