Latin · Elegiac couplet
Lines 7.130-7.172
Ovid, Epistulae 7.130-172
Not analysed yet
Non bene caelestis inpia dextra colit.
Si tu cultor eras elapsis igne futurus,
Paenitet elapsos ignibus esse deos.
Forsitan et gravidam Dido, scelerate, relinquas,
Parsque tui lateat corpore clausa meo.
Accedet fatis matris miserabilis infans,
Et nondum nato funeris auctor eris,
Cumque parente sua frater morietur Iuli,
Poenaque conexos auferet una duos.
'Sed iubet ire deus.' vellem, vetuisset adire,
Punica nec Teucris pressa fuisset humus!
Hoc duce nempe deo ventis agitaris iniquis
Et teris in rabido tempora longa freto?
Pergama vix tanto tibi erant repetenda labore,
Hectore si vivo quanta fuere forent.
Non patrium Simoenta petis, sed Thybridis undas —
Nempe ut pervenias, quo cupis, hospes eris;
Utque latet vitatque tuas abstrusa carinas,
Vix tibi continget terra petita seni.
Hos potius populos in dotem, ambage remissa,
Accipe et advectas Pygmalionis opes.
Ilion in Tyriam transfer felicius urbem
Resque loco regis sceptraque sacra tene!
Si tibi mens avida est belli, si quaerit Iulus,
Unde suo partus Marte triumphus eat,
Quem superet, nequid desit, praebebimus hostem;
Hic pacis leges, hic locus arma capit.
Tu modo, per matrem fraternaque tela, sagittas,
Perque fugae comites, Dardana sacra, deos —
Sic superent, quoscumque tua de gente reportat
Mars ferus, et damni sit modus ille tui,
Ascaniusque suos feliciter inpleat annos,
Et senis Anchisae molliter ossa cubent! —
Parce, precor, domui, quae se tibi tradit habendam!
Quod crimen dicis praeter amasse meum?
Non ego sum Pthias magnisque oriunda Mycenis,
Nec steterunt in te virque paterque meus.
Si pudet uxoris, non nupta, sed hospita dicar;
Dum tua sit, Dido quidlibet esse feret.
Nota mihi freta sunt Afrum plangentia litus;
Temporibus certis dantque negantque viam.
Cum dabit aura viam, praebebis carbasa ventis;
Nunc levis eiectam continet alga ratem.