Latin · Elegiac couplet
Lines 7.42-7.84
Ovid, Epistulae 7.42-84
Not analysed yet
Adspice, ut eversas concitet Eurus aquas!
Quod tibi malueram, sine me debere procellis;
Iustior est animo ventus et unda tuo.
Non ego sum tanti —quid non censeris inique? —
Ut pereas, dum me per freta longa fugis.
Exerces pretiosa odia et constantia magno,
Si, dum me careas, est tibi vile mori.
Iam venti ponent, strataque aequaliter unda
Caeruleis Triton per mare curret equis.
Tu quoque cum ventis utinam mutabilis esses!
Et, nisi duritia robora vincis, eris.
Quid, quasi nescires, insana quid aequora possint,
Expertae totiens tam male credis aquae?
Ut, pelago suadente viam, retinacula solvas,
Multa tamen latus tristia pontus habet.
Nec violasse fidem temptantibus aequora prodest;
Perfidiae poenas exigit ille locus,
Praecipue cum laesus amor, quia mater Amorum
Nuda Cytheriacis edita fertur aquis.
Perdita ne perdam, timeo, noceamve nocenti,
Neu bibat aequoreas naufragus hostis aquas.
Vive, precor! sic te melius quam funere perdam.
Tu potius leti causa ferere mei.
Finge, age, te rapido —nullum sit in omine pondus! —
Turbine deprendi; quid tibi mentis erit?
Protinus occurrent falsae periuria linguae,
Et Phrygia Dido fraude coacta mori;
Coniugis ante oculos deceptae stabit imago
Tristis et effusis sanguinolenta comis.
Quid tanti est ut tum 'merui! concedite!' dicas,
Quaeque cadent, in te fulmina missa putes?
Da breve saevitiae spatium pelagique tuaeque;
Grande morae pretium tuta futura via est.
Haec minus ut cures, puero parcatur Iulo!
Te satis est titulum mortis habere meae.
Quid puer Ascanius, quid di meruere Penates?
Ignibus ereptos obruet unda deos?
Sed neque fers tecum, nec, quae mihi, perfide, iactas,
Presserunt umeros sacra paterque tuos.
Omnia mentiris, neque enim tua fallere lingua
Incipit a nobis, primaque plector ego.
Si quaeras, ubi sit formosi mater Iuli —
Occidit a duro sola relicta viro!