Latin · ~7 min · Elegiac couplet
Book 2, lines 2.1.1-2.1.44
Ovid, Tristia 2.1.1-44
Not analysed yet
Quid mihi vobiscum est, infelix cura, libelli,
ingenio perii qui miser ipse meo?
cur modo damnatas repeto, mea crimina, Musas?
an semel est poenam commeruisse parum?
carmina fecerunt, ut me cognoscere vellet
omine non fausto femina virque meo:
carmina fecerunt, ut me moresque notaret
iam demi iussa Caesar ab Arte mea.
deme mihi studium, vitae quoque crimina demes;
acceptum refero versibus esse nocens.
hoc pretium curae vigilatorumque laborum
cepimus . ingenio est poena reperta meo.
si saperem, doctas odissem iure sorores,
numina cultori perniciosa suo.
at nunc—tanta meo comes est insania morbo—
saxa malum refero rursus ad ista pedem :
scilicet ut victus repetit gladiator harenam,
et redit in tumidas naufraga puppis aquas,
forsitan ut quondam Teuthrantia regna tenenti,
sic mihi res eadem vulnus opemque feret,
Musaque, quam movit, motam quoque leniet iram;
exorant magnos carmina saepe deos.
ipse quoque Ausonias Caesar matresque nurusque
carmina turrigerae dicere iussit Opi.
iusserat et Phoebo dici, quo tempore ludos
fecit, quos aetas aspicit una semel.
his precor exemplis tua nunc, mitissime Caesar,
fiat ab ingenio mollior ira meo.
illa quidem iusta est, nec me meruisse negabo—
non adeo nostro fugit ab ore pudor—
sed nisi peccassem, quid tu concedere posses?
materiam veniae sors tibi nostra dedit,
si, quotiens peccant homines, sua fulmina mittat
Iuppiter, exiguo tempore inermis erit;
nunc ubi detonuit strepituque exterruit orbem,
purum discussis aera reddit aquis,
iure igitur genitorque deum rectorque vocatur,
iure capax mundus nil Iove maius habet.
tu quoque, cum patriae rector dicare paterque,
utere more dei nomen habentis idem.
idque facis, nec te quisquam moderatius umquam
imperii potuit frena tenere sui.
tu veniam parti superatae saepe dedisti,
non concessurus quam tibi victor erat.